Αρχείο για Μαΐου, 2011

Debtocracy final from ThePressProject on Vimeo.


Τα λόγια περισσεύουν. Ο λαός έξω. Χωρίς αστυνομία, χωρίς στημένα επεισόδια, χωρίς φόβο. Με μια αγανάκτηση πραγματική και όχι κατασκευασμένη στις σελίδες του Facebook. Χιλιάδες. Μικροί και μεγάλοι. Σε ανοιχτή προς όλες τις κατευθύνσεις διαδικασία πολιτικής ενεργοποίησης. Κόμβος συνάντησης η άρνηση του μονοδρόμου του Μνημονίου και ένα αίτημα που δεν έχει ακόμα διατυπωθεί καθαρά για Δικαιοσύνη. Ισχυρό ρεύμα προς τη δημοκρατική οργάνωση του λαϊκού κινήματος σε αντιπαράθεση προς το σύστημα εξουσίας και τις εναλλακτικές λύσεις του αποτυπώνεται στη Λαϊκή Συνέλευση, το θεσμό που ξεπήδησε στην πλατεία Συντάγματος και τείνει να εξαπλωθεί.

Ψήφισμα λαϊκής συνέλευσης Πλατείας Συντάγματος

Εδώ και πολύ καιρό παίρνονται αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς.

Είμαστε εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νεολαίοι, που έχουμε έρθει στο σύνταγμα για να παλέψουμε και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας και το μέλλον μας.

Είμαστε εδώ γιατί γνωρίζουμε ότι οι λύσεις στα προβλήματά μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς.

Καλούμε όλους τους Αθηναίους, εργαζόμενους, ανέργους και νεολαία στο Σύνταγμα, και όλη την κοινωνία να γεμίσει τις πλατείες και να πάρει τη ζωή στα χέρια της.

Εκεί στις πλατείες θα συνδιαμορφώσουμε όλα μας τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους που θα απεργήσουν την επόμενη περίοδο να καταλήγουν και να παραμένουν στο Σύνταγμα.

Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, Τρόικα, Τράπεζες, Μνημόνια και όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας.

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ!

ΙΣΟΤΗΤΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!

Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ!

Argentina from www.aformi.gr on Vimeo.

Ο Carlos Andres Perez με τον Jimmy Carter και τον Gerald Ford.
«Η σορός του Κάρλος Αντρές Πέρες σαράντισε εξόριστη στο Μαϊάμι. Εκεί όπου ο πρώην πρόεδρος της Βενεζουέλας είχε καταφύγει με την οικογένειά του προκειμένου να αποφύγει να δικαστεί για τη μεγάλη σφαγή του Καράκας. Είκοσι δύο χρόνια ακριβώς μετά τη σφαγή, που είχε στοιχίσει τη ζωή έως και τριών χιλιάδων ανθρώπων, εβδομήντα ένας από εκείνους τους νεκρούς βρήκαν επιτέλους το όνομά τους και ενταφιάστηκαν προχθές με τιμές σε ειδικό μνημείο στο Καράκας. Μέχρι τότε παρέμεναν ανώνυμοι, θαμμένοι σε μαζικούς τάφους, σε μια γωνιά του γενικού νεκροταφείου.
…Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί ο λαός της Βενεζουέλας επέλεξε να τον κυβερνά ο Τσάβες; Τι ήταν εκείνο που τον έκανε να εμπιστευτεί τη σωτηρία του σε έναν που ήταν κολλητός του Φιντέλ Κάστρο; Η λιτότητα, λέει ο συγγραφέας Μαρκ Εϊμς. Και οι συνέπειές της, που, όπως διαπιστώνουμε σήμερα, είναι πάνω-κάτω παντού ίδιες: οικονομική καταστροφή, πολιτική αποσύνθεση και βία. Τον Φεβρουάριο του 1989, ο Κάρλος Αντρές Πέρες εκλεγόταν πρόεδρος της χώρας, υποσχόμενος στους ψηφοφόρους ότι θα αντιστεκόταν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που επιχειρούσε να περάσει τον λαό από σκληρή λιτότητα. Τον πίστεψαν.
Όμως, ο Πέρες αποδείχτηκε ένας πολιτικός απατεώνας, ο οποίος είχε ξεπουληθεί στην τραπεζική ολιγαρχία που δάνειζε τη χώρα του, όπως τόσοι και τόσοι ηγέτες του καιρού μας. Τρεις εβδομάδες μετά την εκλογή του, επέβαλε ένα πρόγραμμα λιτότητας γραμμένο από το ΔΝΤ, το οποίο προκάλεσε αμέσως μαζικές λαϊκές αντιδράσεις. Και τότε ο Πέρες έκανε αυτό που κάνουν συνήθως τέτοιου φυράματος ηγέτες σε παρόμοιες συνθήκες: κήρυξε κατάσταση ανάγκης και έστειλε τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας κατά του εξεγερμένου λαού, που θρήνησε χιλιάδες θύματα.
Τα θύματα της μεγάλης σφαγής πέρασαν απαρατήρητα, στα ψιλά των δυτικών εφημερίδων, που έγραφαν τότε πρωτοσέλιδα για μια πολύ μικρότερη σφαγή, αλλά με πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα δυτικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα, στην κινεζική Πλατεία Τιενανμέν. Και ο πρόεδρος Πέρες δεχόταν τους επαίνους του ΔΝΤ για το «θάρρος» του: «Ο διευθυντής του ΔΝΤ κύριος Καμντεσί επαίνεσε τη νέα κυβέρνηση του Κάρλος Αντρές Πέρες για το ‘θάρρος’ της να εφαρμόσει το σκληρό οικονομικό πρόγραμμα που συντάχθηκε προκειμένου να ενισχυθεί η οικονομία». Θαρραλέοι, έτσι αποκαλούνται από τις οικονομικές ολιγαρχίες που επιβάλλουν τη λιτότητα οι ηγέτες που εφαρμόζουν τα προγράμματά τους, ακόμη και μέχρι θανάτου.
Ο νεκρός του Κάρλος Αντρές Πέρες δεν λέει να βρει τη μεταθανάτια γαλήνη που δικαιούται. Περιφέρεται ακόμη σε προσωρινούς τάφους εκεί στα ξένα, στο Μαϊάμι. Επειδή οι συγγενείς του διστάζουν να τον επιστρέψουν στην πατρίδα του, όπου το όνομά του έχει βουλιάξει στη γενική καταισχύνη. Ο φυσικός θάνατος βολεύεται, ξεχνιέται με τα χρόνια. Ο πολιτικός θάνατος όμως μοιάζει με τάφο ανοιχτό. Και η ανθρωπότητα είναι γεμάτη από τέτοιους, όπου τα όρνεα της Ιστορίας κατασπαράσσουν αιωνίως το περιεχόμενό τους».
Η ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΤΗΣ ΦΩΤΟ. ΕΓΙΝΕ ΑΠΟ ΕΜΑΣ.