Αρχείο για Ιουλίου, 2011

Advertisements

Μην καίτε τα λεφτά μας from Greenpeace Greece on Vimeo.

Αθήνα 24 Ιουλίου 2011

Ανοικτή επιστολή στους γονείς των φοιτητών

Αγαπητοί γονείς,

Ίσως σας φανεί παράξενο να λάβετε αυτή την επιστολή, καθώς δεν συνηθίζεται η επικοινωνία μεταξύ γονιών και καθηγητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όμως εμείς που διδάσκουμε τα παιδιά σας στο πανεπιστήμιο δεν αγνοούμε πόσο αγωνιάτε για το μέλλον τους και πόσες θυσίες κάνατε και κάνετε για αυτό. Προσωπικά δεν ξεχνώ την αγωνία των δικών μου γονιών πριν καταφέρω να μπω στο πανεπιστήμιο, την οικονομική συνδρομή τους και την ηθική τους στήριξη σε όλη τη διάρκεια των μακροχρόνιων (προπτυχιακών και μεταπτυχιακών) σπουδών μου. Η Ελληνική οικογένεια επενδύει στη μόρφωση των παιδιών της και εμπιστεύεται το ελληνικό πανεπιστήμιο· άρα έχει δικαίωμα να ξέρει τι γίνεται σε αυτό. Γι αυτό λοιπόν αποφάσισα να σας γράψω.

Καταρχήν ας συστηθώ. Μετά τις προπτυχιακές σπουδές μου στο τμήμα Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πήγα για μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές ψυχολογίας στη Γαλλία σε μια περίοδο που δεν ήταν δυνατό να κάνει κάποιος τέτοιες σπουδές στην Ελλάδα. Στη συνέχεια δούλεψα για επτά χρόνια στην Μεγ. Βρετανία ως διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό (λέκτορας και επίκουρος) πριν έρθω στην Ελλάδα στο τέλος του 2003 ως αναπληρώτρια καθηγήτρια στο τμήμα ψυχολογίας του Παντείου και πέρσι κρίθηκα επιτυχώς για την θέση της καθηγήτριας. Από τη στιγμή που γύρισα στην Ελλάδα ζω μια συνεχή προσπάθεια “μεταρρύθμισης” του πανεπιστημίου που το οδηγεί από το κακό στο χειρότερο και έχω αγανακτήσει. Πριν μερικές μέρες κατατέθηκε ένα ακόμα νομοσχέδιο που, αν ψηφιστεί, θα σημάνει το τέλος των πανεπιστημιακών σπουδών στην Ελλάδα. Επιτρέψτε μου στη συνέχεια να σας πω γιατί.

Ας μιλήσουμε λίγο για το Πανεπιστήμιο που πολύ εύκολα απαξιώνεται στο λόγο πολιτικών και δημοσιογράφων. Ποια είναι η λειτουργία του; Το πανεπιστήμιο, σε αντιδιαστολή με το σχολείο, οφείλει να διδάσκει την γνώση που παράγει μέσω της έρευνας ή που παράγεται σε άλλα αντίστοιχα ιδρύματα με βάση τους κανόνες της επιστήμης. Η αποστολή του είναι διττή: μάθηση και έρευνα. Οφείλουμε να δίνουμε στους φοιτητές τα εργαλεία κατανόησης και παραγωγής της γνώσης. Οφείλουμε να τους κάνουμε να σκέφτονται, να κρίνουν τα αποτελέσματα ερευνών και να μπορούν να κάνουν έρευνα και οι ίδιοι. Για αυτό λεγόμαστε και μέλη ΔΕΠ (Διδακτικό και Ερευνητικό Προσωπικό). Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι, με όλα τα προβλήματα, αυτή την κεντρική αποστολή την εκτελεί το Δημόσιο πανεπιστήμιο. Αρκεί να σκεφτείτε παραδείγματα αποφοίτων μας που συνεχίζουν σπουδές στο εξωτερικό και διαπρέπουν. Θα έχετε σίγουρα τέτοια παιδιά δίπλα σας. Είμαστε όλοι χαρούμενοι και περήφανοι που τα καταφέρνουν.

Πολύ συχνά όμως ακούμε ότι το πανεπιστήμιο δίνει πτυχία “χωρίς αντίκρυσμα” και αυτός είναι ένας από τους λόγους που πρέπει να αναμορφωθεί. Ας σκεφτούμε όμως. Για χρόνια το πανεπιστήμιο στελεχώνει την Ελληνική κοινωνία με γιατρούς, δικηγόρους, μηχανικούς, υπαλλήλους κάθε λογής, δασκάλους, καθηγητές και τόσους άλλους. Έχουμε παράπονα από τις γνώσεις τους; Πολλοί από σας σπουδάσατε και οι ίδιοι. Δεν είστε καλοί επαγγελματίες; Είναι γεγονός ότι όλο και περισσότεροι πτυχιούχοι είναι άνεργοι. Φταίνε όμως για αυτό τα πτυχία; Μας λένε ότι τα πτυχία δεν είναι συνδεδεμένα με τις ανάγκες της αγοράς. Δεν είναι αυτός ο στόχος της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Τα πτυχία πρέπει να συνδέονται με τις επιταγές της επιστήμης και όχι της αγοράς. Δεν είναι το πανεπιστήμιο που παράγει την ανεργία. Άλλωστε σήμερα, που η χώρα μας “έπιασε πάτο” και άγεται και φέρεται από τις αγορές και τα κερδοσκοπικά παιχνίδια τους, είναι τουλάχιστον ανήθικο να θέλουν η παιδεία να ακολουθήσει τις επιταγές της αγοράς. Αυτό είναι το διακύβευμα: να πουλήσουμε και εκείνο το χώρο που στοχεύει να καλλιεργήσει νέους επιστήμονες, καλούς επαγγελματίες και αξιοπρεπείς και ελεύθερους πολίτες.

Στόχος των “μεταρρυθμίσεων” είναι να μειώσουν τον αριθμό των ανθρώπων που έχουν πρόσβαση στα πανεπιστήμια, να μεταφέρουν το κόστος των σπουδών στον φοιτητή και την οικογένειά του και να αποδεσμεύσουν το κράτος από τη χρηματοδότηση της ανώτατης εκπαίδευσης και την υποχρέωση να βρίσκει επαγγελματικές λύσεις για τους νέους πτυχιούχους. Η πολιτική αυτή είναι καταστροφική για τα νέα παιδιά αλλά και για τον τόπο συνολικά. Ας δούμε γιατί.
Όταν η υπουργός Παιδείας ανακοίνωσε τις “μεταρρυθμιστικές” της προθέσεις δήλωσε ότι το “πανεπιστήμιο της μεταπολίτευσης έχει οριστικά τελειώσει”. Για να καταλάβουμε το νόημα αυτής της δήλωσης πρέπει να σκεφτούμε τι έκανε το πανεπιστήμιο της μεταπολίτευσης για την Ελληνική κοινωνία. Δύο πράγματα έρχονται στο νου: εκδημοκράτισε τους θεσμούς στο πανεπιστήμιο και επέτρεψε την πρόσβαση σε αυτό σε μεγαλύτερα στρώματα της Ελληνικής κοινωνίας. Δεν υπάρχουν δίδακτρα ή εξέταστρα, τα εργαλεία (βλ. Βιβλία) δίνονται δωρεάν, το πανεπιστήμιο διοικείται με την συμμετοχή όλων, νέοι προερχόμενοι από λαϊκά στρώματα έχουν τη δυνατότητα μεγαλύτερης πρόσβασης σε αυτό. Είναι γεγονός ότι το πανεπιστήμιο της μεταπολίτευσης βοήθησε στην κινητικότητα της ελληνικής κοινωνίας και πολλοί επωφελήθηκαν από αυτό και βελτίωσαν τις συνθήκες της επαγγελματικής τους ζωής. Αυτά ακριβώς τα στοιχεία θα αλλάξουν με το νέο νομοσχέδιο.

Ένα κεντρικό αίτημα της ελληνικής κοινωνίας είναι να μπορέσουν τα παιδιά της να σπουδάσουν και να έχουν πρόσβαση σε ανώτατα επίπεδα γνώσης. Το γεγονός ότι οι πολλοί έχουν πρόσβαση στη γνώση ενοχλεί. Οι εισαγωγικές εξετάσεις έρχονται να ρυθμίσουν τυπικά την πρόσβαση και να κατηγοριοποιήσουν τους υποψηφίους με βάση την επίδοσή τους σε μια εξέταση σε γνωστικά αντικείμενα και σχολές. Αυτή η κατάταξη των υποψηφίων “αξιολογεί” και τις σχολές όχι όμως με βάσει την επιστημονική τους συμβολή αλλά τη ζήτηση των υποψηφίων· στις πιο περιζήτητες σχολές (βλ αστυνομικές ή παιδαγωγικά τμήματα) αυξάνονται οι βάσεις τα τελευταία χρόνια. Όμως οι κυβερνήσεις ανταποκρινόμενες αφενός στο αίτημα για πρόσβαση στα πανεπιστήμια αλλά και αφετέρου στο αίτημα των τοπικών κοινωνιών για περιφερειακή ανάπτυξη ιδρύουν τμήματα και πανεπιστήμια χωρίς καμιά εκπαιδευτική και ερευνητική στρατηγική και έτσι ο αριθμός των εισακτέων αυξάνεται. Οι πτυχιούχοι ζητούν κατοχύρωση των επαγγελματικών τους δικαιωμάτων και πρόσβαση στην εργασία. Επειδή η αγορά εργασίας δεν θέλει/μπορεί να τους απορροφήσει τίθενται άλλα κριτήρια και τα πτυχία απαξιώνονται. Για παράδειγμα το πτυχίο φιλολόγου, μαθηματικού ή χημικού δεν κρίνεται επαρκές για να γίνει κανείς καθηγητής σε σχολείο και πρέπει ο πτυχιούχος να “αξιολογηθεί” ξανά μέσα από το διαγωνισμό του ΑΣΕΠ. Μας λένε λοιπόν ότι έτσι οι καλύτεροι θα διδάσκουν στα σχολεία. Σίγουρα στα σχολεία διδάσκουν ικανοί άνθρωποι. Αλλά δεν είναι ικανοί αυτοί που δεν έδωσαν στον ΑΣΕΠ και που εσείς τους εμπιστεύεστε τα παιδιά σας στα φροντιστήρια; Ίσως ορισμένοι από σας να απαξιώνετε τον καθηγητή του σχολείου και θεωρείτε καλύτερο το καθηγητή του φροντιστηρίου. Και οι δύο είναι πτυχιούχοι του ίδιου πανεπιστημίου: απλά ο ένας κατάφερε να αποκομίσει μια σταθερή εργασία μετά από ένα διαγωνισμό με κλειστό αριθμό θέσεων, ενώ ο άλλος συνεχίζει μια επισφαλή εργασία συχνά χωρίς ασφάλιση. Οι θέσεις στην αγορά είναι λίγες και άρα η ανοιχτή πρόσβαση σε επαγγελματική κινητικότητα είναι μια απάτη. Η κοινωνία μας αντί να προσπαθήσει να αυξήσει τις θέσεις εργασίας επιθυμεί να μειώσει τον αριθμό εκείνων που μπορούν να τις διεκδικήσουν. Ο νέος νόμος θα κάνει τα πράγματα χειρότερα σε αυτό το επίπεδο.

Με το νέο σχέδιο νόμου παροτρύνεται η πανεπιστημιακή κοινότητα να θεσπίσει σπουδές διαφορετικών κύκλων. Προτείνεται να γίνουν οι προπτυχιακές σπουδές τριετούς διάρκειας και στη συνέχεια να ακολουθεί διετής μεταπτυχιακός κύκλος. Δεν νοείται επιστημονική εκπαίδευση τριετούς διάρκειας και μάλιστα όταν το πρώτο έτος θα είναι εισαγωγικό σε πολλά επιστημονικά πεδία. Άρα μιλάμε για μια απλή κατάρτιση που δεν θα οδηγεί σε επαγγελματικά δικαιώματα. Αυτά θα δίνονται με την συμπλήρωση του μεταπτυχιακού κύκλου (τετραετείς ή πενταετείς σπουδές). Όμως στα μεταπτυχιακά θα υπάρχει πολύ περιορισμένη πρόσβαση και επιπλέον θα υπάρχουν δίδακτρα. Το άρθρο 16 του συντάγματος που με πολύ αγώνα κατάφερε το πανεκπαιδευτικό κίνημα, και με τη συμπαράσταση της κοινωνίας, να μην αναθεωρηθεί, κατοχυρώνει ότι οι προπτυχιακές σπουδές είναι δωρεάν. Μέχρι μια πιθανή μελλοντική αναθεώρησή του οι προτεινόμενες 3τεις σπουδές θα είναι δωρεάν αλλά δεν θα αξίζουν τίποτα επαγγελματικά και μόνο όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα θα ολοκληρώνουν αυτό που μέχρι σήμερα ονομάζουμε πτυχίο. Έτσι επιτυγχάνεται ο στόχος της μείωσης εκείνων που θα μπορούν να διεκδικήσουν εργασία με βάση επιστημονική μόρφωση.

Η κυβέρνηση για να απαντήσει στην κριτική ότι οι φτωχότεροι δεν θα μπορούν να σπουδάσουν μιλά στο νομοσχέδιο για φοιτητικά δάνεια και υποτροφίες. Δηλαδή ο φοιτητής θα δανείζεται για να σπουδάσει και όταν βρει δουλειά θα αποπληρώνει. Αυτό δεν είναι δωρεάν παιδεία. Αυτό είναι δώρο στις τράπεζες και δια βίου υποδούλωση των νέων εργαζόμενων επιστημόνων. Ο νέος που χρωστά τις σπουδές του θα αναγκαστεί να κάνει οτιδήποτε για να αποπληρώσει (βλ. στις ΗΠΑ που κατατάσσονται έμμισθοι φαντάροι για να πληρώσουν τις σπουδές τους), θα αποδεχτεί χωρίς καμιά διεκδίκηση οποιοδήποτε όρο εργασίας και καταχρεωμένος δεν θα μπορεί να ξεκινήσει την ενήλικη ζωή του, να φτιάξει οικογένεια κλπ. Όσο για τις υποτροφίες τα πανεπιστήμια δεν έχουν τη δυνατότητα από την κρατική επιχορήγηση να βοηθούν τους φοιτητές και άρα θα πρέπει να αναζητήσουν χορηγίες. Όταν όμως ο μεταπτυχιακός φοιτητής ή ο υποψήφιος διδάκτορας στο τμήμα Επικοινωνίας θα επιχορηγείται από το τάδε εκδοτικό συγκρότημα δεν υπάρχει κίνδυνος χειραγώγησης της έρευνας; Όταν μια τράπεζα χρηματοδοτεί κάποιον στις οικονομικές επιστήμες δεν εγείρονται υπόνοιες διαπλοκής;

Εδώ βρίσκεται ένα επιπλέον πρόβλημα που φέρνει το νέο νομοσχέδιο: την κατάργηση της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Οι καθηγητές στο πανεπιστήμιο είμαστε, με βάση το άρθρο 16 του συντάγματος, δημόσιοι λειτουργοί και πληρωνόμαστε από το κράτος. Από αυτή μας την ιδιότητα απορρέει η ακαδημαϊκή ελευθερία στη διδασκαλία και την έρευνα. Δεν είμαστε υπάλληλοι μιας εταιρείας, δεν εξαρτώμεθα οικονομικά από κάποιον αλλά με βάση την επιστημονική δεοντολογία και το δημόσιο συμφέρον οφείλουμε να ερευνούμε και να διδάσκουμε. Αυτό θα αλλάξει. Ναι μεν το άρθρο 16 προστατεύει για την ώρα την ιδιότητά μας αλλά οι μισθοί μας και το εύρος τους θα καθορίζονται ανά πανεπιστήμιο μέσα από τον οργανισμό του, με βάση τις “επιδόσεις” μας αλλά και τον πλούτο του πανεπιστημίου που ανήκουμε. Με το πρόσχημα της αυτοτέλειας των πανεπιστημίων, το υπουργείο μεταφέρει την συνταγματική του υποχρέωση για χρηματοδότηση στα πανεπιστήμια. Πολλά ερωτήματα προκύπτουν. Που θα βρουν καταρχήν τα λεφτά τα πανεπιστήμια; Ένα μέρος θα προέρχεται από την κρατική χρηματοδότηση, ένα μέρος από τα δίδακτρα (ποιος θα επιθυμεί να διδάσκει στα προπτυχιακά;), ένα μέρος από χορηγίες (βλ. θέματα διαπλοκής) και ένα μέρος από την “αξιοποίηση” της περιουσίας των πανεπιστημίων. Το νομοσχέδιο συγκροτεί μάλιστα μέσα στα πανεπιστήμια Ανώνυμες Εταιρείες για το σκοπό αυτό! Τα πανεπιστήμια θα λειτουργούν με ιδιωτικά κριτήρια και θα πουλούν υπηρεσίες εκπαίδευσης! Η ακαδημαϊκή ελευθερία θα αποτελεί παρελθόν γιατί για να επιβιώσει ο πανεπιστημιακός θα πρέπει να ακολουθεί πεδία που θα μπορούν να προσελκύσουν χορηγίες. Αναρωτιέμαι αν σε λίγο σε αυτόν τον τόπο που επαίρεται ότι την γέννησε θα διδάσκεται ακόμα η φιλοσοφία… Επίσης αν οι μισθοί και τα κριτήρια επιλογής καθηγητών καθορίζονται ανά πανεπιστήμιο ποιος θα κρίνει τι μισθό θα πάρει ο καθένας; Μήπως οι “δικοί μας άνθρωποι” θα πληρώνονται καλύτερα;

Επιπλέον, το νομοσχέδιο αλλάζει ριζικά τον τρόπο διοίκησης των πανεπιστημίων. Τα συλλογικά όργανα όπως οι σύγκλητοι θα έχουν μόνο συμβουλευτικό χαρακτήρα ακόμα και σε θέματα συγχώνευσης ή κατάργησης τμημάτων. Όλες τις αποφάσεις θα τις παίρνει ένα ολιγομελές συμβούλιο διοίκησης που θα εκλέγεται, κατά ένα μέρος του από τις ανώτερες βαθμίδες, χωρίς τη συμμετοχή των εργαζόμενων και των φοιτητών. Η μείωση της συμμετοχής της πανεπιστημιακής κοινότητας δεν πρόκειται να μειώσει και τα φαινόμενα διαπλοκής αλλά να τα αυξήσει. Από ποιον θα ελέγχεται και με τι κριτήρια το συμβούλιο; Πως θα αποφασίζεται η στρατηγική και οι στόχοι ενός ιδρύματος; Όπου συγκεντρώνεται εξουσία σε λίγους ευδοκιμεί η διαπλοκή και η διαφθορά. Οι πρυτάνεις αντιδρούν σε αυτό το σημείο, και είναι προς τιμή τους γιατί πολλοί από αυτούς θα μπορούσαν να γίνουν μέλη αυτού του συμβουλίου όπως προβλέπουν και οι μεταβατικές διατάξεις. Καταλαβαίνουν όμως ότι καταργείται η ακαδημαϊκότητα που βασίζεται στη δημοκρατική διοίκηση καθώς και το ότι το πανεπιστήμιο χάνει όχι μόνο τον δωρεάν αλλά και το δημόσιο χαρακτήρα του.

Θα μου πείτε ότι όλα είναι τέλεια σήμερα στο πανεπιστήμιο και πρέπει να τα υπερασπισθούμε; Δεν υπάρχουν φαινόμενα ιδιωτικοποίησης και διαπλοκής; Όλοι οι καθηγητές είναι εντάξει στις υποχρεώσεις τους; Θα συμφωνήσω μαζί σας ότι τέτοια φαινόμενα υπάρχουν και ο καθένας μας μπορεί να φέρει παραδείγματα. Δεν υποστηρίζω τις στρεβλώσεις της υπάρχουσας κατάστασης. Όμως θα σας προτρέψω να σκεφτείτε αν στους δικούς σας χώρους δουλειάς είναι όλοι εντάξει, αν κάποιοι δεν χρησιμοποιούν το σύστημα για δικό τους όφελος. Δεν υπάρχουν άλλοι χώροι που το ίδιο το κράτος επωφελείται από τους θεσμούς και δημιουργεί πελατειακές σχέσεις; Τα φαινόμενα αυτά μας φαίνονται ιδιαίτερα απαράδεκτα για το πανεπιστήμιο γιατί ακριβώς είναι ένας χώρος που πρέπει να διέπεται από ελευθερία και δημοκρατία. Είμαστε πολλοί που και τα καταγγέλλουμε και τα καταδικάζουμε. Αυτό που φταίει δεν είναι το θεσμικό πλαίσιο αλλά ο τρόπος χρήσης του. Οι κυβερνώντες είναι οι τελευταίοι που δικαιούνται να ομιλούν καθώς εκείνοι διέφθειραν τις κομματικές νεολαίες τους για να ελέγχουν τις πρυτανικές και άλλες εκλογές. Αυτά θα πρέπει να αλλάξουν και θα αλλάξουν αν εξακολουθήσει να υπάρχει το δημόσιο και δημοκρατικό πλαίσιο που καθόριζε το πανεπιστήμιο. Το σημερινό σχέδιο νόμου μετατρέπει τα πανεπιστήμια σε αυταρχικά κολέγια.

Θα μπορούσαμε να πούμε και άλλα για το νομοσχέδιο: για την επισφαλή εργασία που επιφυλάσσει σε νέους επιστήμονες που θα ήθελαν να το στελεχώσουν (κατάργηση της βαθμίδας του λέκτορα και αντικατάσταση της με συμβασιούχους) , για τον ραγιαδισμό που το διέπει ( ξένοι καθηγητές μπορούν να έρθουν να διδάξουν και ενώ θα διατηρούν το μισθό και τη θέση τους θα πληρώνονται από το ελληνικό κράτος ενώ εμείς δεν θα μπορούμε να κάνουμε το ίδιο· δηλαδή αν έμενα στην Αγγλία θα ήμουν πιο άξια επιστήμονας απ’ ότι είμαι τώρα;), για την απαξίωση των προσπαθειών των παιδιών (θα χάνουν την φοιτητική τους ιδιότητα αν καθυστερούν στις σπουδές τους). Δεν θέλω όμως να σας κουράσω άλλο.

Ζούμε μια δύσκολη περίοδο στην Ελλάδα και πολλοί βρίσκονται σε ιδιαίτερα δυσμενή θέση. Σκέφτομαι τα νέα παιδιά που σιγά σιγά θα φεύγουν έξω. Θα μορφώνουμε ανθρώπους που θα γίνονται παραγωγικοί σε άλλες κοινωνίες. Πώς να τους πεις όμως να μην φύγουν; Όπως μπορεί να φύγουν και πολλοί από τους 800 άξιους νέους επιστήμονες που ενώ έχουν εκλεγεί στα πανεπιστήμια με βάση τις προγραμματικές συμβάσεις και προκηρύξεις του Υπουργείου, εδώ και 2 χρόνια περιμένουν να διοριστούν. Και εγώ η ίδια σκέφτηκα να φύγω στο εξωτερικό όταν ανακοινώθηκαν τα μέτρα για το πανεπιστήμιο. Η πρώτη μου σκέψη ήταν γιατί να μείνω σε ένα θεσμό που δεν με βοηθά να παράγω, που με απαξιώνει και με ένα μισθό που συνεχώς μειώνεται; Όμως μορφώθηκα στο δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο και του χρωστάω. Είναι μια μάχη που αξίζει να τη δώσει κανείς. Άλλωστε γιατί να με διώξουν από τον τόπο μου; Ας φύγουν εκείνοι.

Είναι πιθανό όταν διαβάζετε αυτές τις γραμμές ο νόμος να ψηφίζεται. Η κυβέρνηση θα τον ψηφίσει με την ίδια αυταρχικότητα που ψήφισε το μεσοπρόθεσμο με ισχνή πλειοψηφία και με τον κόσμο να διαδηλώνει στο σύνταγμα και στις πλατείες. Θα ψηφίσει το νόμο για τα πανεπιστήμια ενάντια στις απόψεις των πρυτάνεων, των συλλόγων μελών ΔΕΠ, των εργαζόμενων στα πανεπιστήμια, των φοιτητών. Δεν μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη σε μια κυβέρνηση που εκλέχθηκε με άλλο πρόγραμμα από αυτό που εφαρμόζει, που διαπραγματεύεται με μια κοινωνική ομάδα και αφότου βρεθεί κοινός τόπος μετά αλλάζει τους όρους, που μας υπόσχεται διάλογο και καταθέτει το νομοσχέδιο μέσα στο καλοκαίρι. Αν θέλησα να σας γράψω δεν είναι γιατί πιστεύω ότι μπορούμε μέσα στον Αύγουστο να εμποδίσουμε την ψήφισή του. Πιστεύω όμως ότι τα νέα παιδιά θα αντιδράσουν στην συρρίκνωση του μέλλοντός τους. Πολλοί πανεπιστημιακοί θα σταθούμε δίπλα τους και θα θελα να ακούσετε και μια άλλη φωνή από αυτή που προωθούν τα ΜΜΕ και να τους στηρίξετε, εσείς οι γονείς τους. Επίσης φοβάμαι ότι το φθινόπωρο θα γίνουν προσπάθειες αναθεώρησης του άρθρου 16 που θέτει κάποια όρια στην κατάργηση του δημόσιου χαρακτήρα του πανεπιστημίου. Ελπίζω η επιστολή μου να σας έδωσε κάποια επιχειρήματα σχετικά με το γιατί αυτή η αναθεώρηση δεν πρέπει να γίνει. Οι καιροί μας καλούν όλους να υπερασπισθούμε πολλαπλώς το σύνταγμα. Θα θελα να πιστεύω ότι θα το κάνουμε.

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας και ζητώ συγγνώμη για τη μακροσκελή επιστολή μου

Με τιμή

Ξένια Χρυσοχόου
Καθηγήτρια, Πάντειο Πανεπιστήμιο
chryssochoou@eekpsy.gr

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Σάββατο 23 Ιουλίου 2011

ΕΝΩ ΣΤΟΥΣ ΕΞΙ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΥΣ «ΠΥΡΗΝΕΣ» ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΜΟΙΡΑΣΑΝ ΕΞΟΝΤΩΤΙΚΕΣ ΠΟΙΝΕΣ, ΣΕ ΒΑΡΥ ΤΕΡΑ ΑΔΙΚΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑΧΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΩΝ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΝ ΔΥΣΑΝΑΛΟΓΑ ΣΥΓΚΡΑΤΗΜΕΝΟΙ
Οταν η τυφλή Δικαιοσύνη δεν αποφεύγει τις κλεφτές ματιές
Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΚΑΤΗ
Πριν από περίπου ένα μήνα, δικαστήριο της Αθήνας άφησε ελεύθερο έναν «πατέρα» στον οποίο είχε επιβληθεί κάθειρξη 12 ετών για αποπλάνηση της 2χρονης κόρης του και βιασμό της θετής, επίσης ανήλικης, κόρης του (αναστέλλοντας την εκτέλεση της πρωτόδικης ποινής του μέχρι το Εφετείο).

Πριν από λίγες ημέρες το Εφετείο του Κορυδαλλού επέβαλε ποινές κάθειρξης, από 11 έως 37 χρόνια, σε έξι νεαρούς, που έκρινε ενόχους για συμμετοχή στην οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς» και εκρήξεις (με τις περιβόητες… κατσαρόλες), από τις οποίες προκλήθηκαν από καθόλου έως ελάχιστες υλικές ζημιές. Αποφάσισε μάλιστα -παρά την αντίθετη εισήγηση του εισαγγελέα- να τους στείλει να κάνουν «καριέρα» στη φυλακή, απορρίπτοντας αιτήματα για αναστολή εκτέλεσης ποινών.

Η ανακολουθία αυτή στις δικαστικές αποφάσεις, όπου πολλές φορές όσο πιο βαριά είναι τα αδικήματα τόσο πιο εύκολα «ξεγλιστρούν» οι δράστες, ειδικά κάποιοι μεγαλόσχημοι εγκληματίες του «λευκού κολάρου», προκαλεί εύλογα ερωτήματα αλλά και ανησυχία στον πολίτη που διαπιστώνει ότι η «τυφλή Θέμιδα» βλέπει κατά το δοκούν.

Εχει τα μάτια «μισάνοιχτα» απέναντι σε αρχιερείς της μίζας, αρχινονούς της νύχτας, παραδικαστικά κυκλώματα, απέναντι στην κλιμακούμενη βία παρακρατικών μηχανισμών και στην ανεξέλεγκτη χημική καταστολή κάθε ελεύθερης φωνής αντίδρασης, και έχει τα μάτια «ορθάνοιχτα», τόσο που να… αλληθωρίζει, όταν πρόκειται για 20χρονους με αντιεξουσιαστικά φρονήματα.

Αρχές, όπως η συνταγματική νομιμότητα, η ηθική απόδειξη, η ελεύθερη εκτίμηση των δεδομένων, η αναλογικότητα στη στάθμιση των αντιτιθέμενων αγαθών, πάνε περίπατο μπροστά σε σκοπιμότητες που υπαγορεύουν ποινές εξόντωσης και παραδειγματισμού.

Αντίθετα, οι ποινές -που επιβλήθηκαν, ή δεν επιβλήθηκαν- σε πολύκροτα σκάνδαλα καταδεικνύουν τα δύο μέτρα και δύο σταθμά στην εφαρμογή του πνεύματος του νόμου. Ενίοτε και του γράμματος.

Ας θυμηθούμε συνοπτικά πώς κατέληξαν δικαστικά ορισμένες από τις μεγαλύτερες ποινικές και αστικές υποθέσεις των τελευταίων ετών (σκάνδαλα όπως η Siemens, το Βατοπέδι και τα ομόλογα είναι ακόμα στην ανάκριση), καθώς και δικογραφίες για εγκλήματα κατά της ζωής, στα οποία οι δράστες δεν είναι αντιεξουσιαστές αλλά εξουσιαστές, δηλαδή αστυνομικοί. Για τους τελευταίους, με εξαίρεση την περίπτωση Κορκονέα που του επιβλήθηκαν ισόβια για τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, η Δικαιοσύνη επιφυλάσσει, σχεδόν πάντα σκανδαλωδώς, ευνοϊκή μεταχείριση.*

Υπόθεση Ricomex

Το εργοστάσιο της Ricomex κατέρρευσε στους σεισμούς της 7ης-9-1999. Από τα ερείπια ανασύρθηκαν νεκροί 39 εργαζόμενοι. Διαπιστώθηκε ότι το κτήριο ήταν ένα φέρετρο, κρεμασμένο στο Ρέμα της Χελιδονούς. Κατηγορήθηκαν αρχικά 33 άτομα, ως υπαίτιοι για ανθρωποκτονία από ενδεχόμενο δόλο, κατά συρροή κ.λπ.

Οι 29 απαλλάχτηκαν με βουλεύματα.

Στο εδώλιο κάθισαν μόνο τέσσερις μηχανικοί. Οι ιδιοκτήτες και γενικά οι διοικήσεις δεν παραπέμφθηκαν σε δίκη. Από τους τέσσερις μόνο οι δύο καταδικάστηκαν σε φυλάκιση πέντε ετών, με ανασταλτικό αποτέλεσμα της έφεσης. Οχτώ χρόνια μετά απαλλάχτηκαν από το Εφετείο.

Ετσι, δεν βρέθηκε κανένας ένοχος για την τραγωδία.

Στη Ricomex παρατηρήθηκε και το εξής αξιοσημείωτο.

Τα πολιτικά δικαστήρια, μη εξαιρουμένου του Αρείου Πάγου, βρήκαν ενδεχόμενο δόλο για τη θανάτωση των εργαζομένων. Και επιδίκασαν ισχνές αποζημιώσεις.

Τα ποινικά δικαστήρια, αντιθέτως, δεν βρήκαν την παραμικρή αμέλεια και απάλλαξαν τους πάντες. Αυτό το φαινόμενο αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις στον «Ενιαίο Αυτόνομο Φορέα της Δικαιοσύνης»!… Οι δίκες διαρκούν 12 χρόνια. Και συνεχίζονται.

Η ολομέλεια του Αρείου Πάγου με την πρόσφατη απόφασή της παρέπεμψε την υπόθεση ξανά στο Εφετείο για νέα εκδίκαση.

Τα 42 εντάλματα

Το 2002 είχε βαπτιστεί ως «το μεγαλύτερο χτύπημα της Αστυνομίας στο οργανωμένο έγκλημα», αφού είχαν εκδοθεί 42 εντάλματα σύλληψης.

Αρκετοί από τους εμπλεκομένους δεν παραπέμφθηκαν καν σε δίκη, ενώ το πρωτόδικο δικαστήριο με την απόφασή του είχε ουσιαστικά δεχθεί ότι:

* Ο φερόμενος ως αρχηγός της εγκληματικής οργάνωσης, που δραστηριοποιούνταν στη Δυτική Αττική, Βασ. Στεφανάκος, ήταν μεν αρχηγός της οργάνωσης, με στόχο τη διάπραξη κακουργημάτων, χωρίς όμως να τον κρίνει ένοχο για πράξεις, όπως εκρήξεις, εμπρησμούς και εκβιάσεις, παρά μόνο για υποδεέστερα αδικήματα.

Οι βασικές καταδικαστικές μαρτυρίες ανακλήθηκαν στο δικαστήριο, το οποίο μοίρασε μια σειρά από απαλλαγές και άφησε ελεύθερους (αναστέλλοντας την εκτέλεση ποινών) καταδικασθέντες σε καθείρξεις, για συμμετοχή στην εγκληματική οργάνωση. Οι βαρύτερες ποινές που επέβαλε ήταν 14 και 10 έτη σε δύο από τους κατηγορουμένους.

Στο Εφετείο από την πολυπληθή ομάδα του οργανωμένου εγκλήματος είχαν απομείνει τέσσερις κατηγορούμενοι.

Η ποινή του «αρχηγού» έπεσε στα έξι χρόνια, καθώς ανακάλεσε τη μαρτυρία της η γυναίκα για την οποία είχε καταδικαστεί για ηθική αυτουργία σε σκοπούμενη επικίνδυνη σωματική βλάβη.

Αλλα έξι χρόνια επιβλήθηκαν σε άλλον κατηγορούμενο για προμήθεια εκρηκτικών υλών και οπλοκατοχή, ενώ οι δύο υπόλοιποι, αν και κρίθηκαν ένοχοι ως μέλη της εγκληματικής ομάδας, μοιράστηκαν εξαγοράσιμες ποινές φυλάκισης (τρία χρόνια έκαστος).

Χρηματιστήριο

Από το 2000 που ξέσπασε το σκάνδαλο μέχρι σήμερα, κάποιοι προφυλακίστηκαν για να ξαναβγούν λίγες μέρες αργότερα, ακόμη πιο πολλοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με βαριές κατηγορίες και οι περισσότεροι εξασφάλισαν από ένα απαλλακτικό βούλευμα, αφού οι «φούσκες» εύκολα δημιουργούνται αλλά… πολύ δύσκολα αποδεικνύονται.

Οι δικογραφίες (πάνω από 20, με δεκάδες κατηγορουμένους) έκλεισαν είτε με τυπικές κλήσεις είτε με παραπομπές για πλημμέλημα.

Το κομμάτι της κακουργηματικής απάτης, που είχε τελεστεί σε βάρος του επενδυτικού κοινού, δεν έφτασε ποτέ στα ακροατήρια, καθώς τα δικαστικά συμβούλια με βουλεύματα, που επικυρώθηκαν από τον Αρειο Πάγο, έκλεισαν τις δικογραφίες, απαλλάσσοντας οριστικά και αμετάκλητα τους κατηγορουμένους.

Οσο για τους έντεκα μεγαλοεπιχειρηματίες και χρηματιστές της δικογραφίας με τις μετοχές-φούσκες, κρίθηκαν όλοι αθώοι για το πλημμέλημα της χειραγώγησης μετοχών.

Πρωτόδικα είχαν καταδικαστεί σε ποινές φυλάκισης από 3 έως 5 χρόνια…

Το Εφετείο έκρινε ότι «δεν αποδείχθηκε πως το σύστημα πώλησης των μετοχών με τη μέθοδο των πακέτων αύξησε τη ζήτηση και την προσφορά. Επιπλέον δεν αποδείχθηκε δόλος των κατηγορουμένων».

«Σιγάλας»

Η μόνη υπόθεση που, δέκα χρόνια μετά, απομένει να δικαστεί και εξαιτίας της οποίας δεν αποφυλακίστηκε μετά την έκτιση της ποινής της για το παραδικαστικό η άλλοτε κραταιά ανακρίτρια του Χρηματιστηρίου, Κωνσταντίνα Μπουρμπούλια, αφορά κερδοσκοπία με τη μετοχή της «Σιγάλας» την περίοδο 1999-2000.

Η δικογραφία είχε κλείσει, μέχρι που εντοπίστηκε ύποπτη κατάθεση από επιχειρηματία 300.000 ευρώ σε τράπεζα της Ελβετίας επ’ ονόματι της δικαστού. Ο εν λόγω επιχειρηματίας ήταν κατηγορούμενος για την υπόθεση του Χρηματιστηρίου.

Ο φάκελος άνοιξε και έχουν παραπεμφθεί στο εδώλιο και οι επιχειρηματίες Τρ. Αποστολόπουλος και Παν. Πανούσης, καθώς και ακόμη 13 άτομα (χρηματιστές, ιδιώτες, ένας δικηγόρος και ένας τραπεζικός υπάλληλος) για απάτη από κοινού και ξέπλυμα βρόμικου χρήματος.

Παραδικαστικό κύκλωμα Νο1

Η πλειονότητα των κατηγορουμένων απαλλάχθηκε με βουλεύματα ή αθωώθηκε σε πρώτο βαθμό. Ανάμεσά τους, ο πρώην αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου, Αχ. Ζήσης.

Από την άλλη, δύο πρώην δικαστίνες προσπάθησαν να ξεφύγουν απ’ όλ’ αυτά διαφεύγοντας στο εξωτερικό.

Η μία, η πρώην ανακρίτρια Αντωνία Ηλία, απόλαυσε πολλά χρόνια ελευθερίας και τώρα αγωνίζεται για να μην εκδοθεί στην Ελλάδα, επικαλούμενη μάλιστα και το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος των κατηγοριών έχει ήδη… καταπέσει με απαλλαγές άλλων εμπλεκομένων.

Η άλλη, Κωνσταντίνα Μπουρμπούλια, στάθηκε άτυχη. Συνελήφθη γρήγορα στη Γαλλία και εκδόθηκε στην Ελλάδα.

Επειτα από δύο δίκες καταδικάστηκε τελεσίδικα σε κάθειρξη 7 ετών (από 12 πρωτοδίκως), ενώ η ποινή του έτερου εμπλεκόμενου δικαστή, Ευάγγ. Καλούση, μειώθηκε κατά οκτώ χρόνια και 20 μήνες, φτάνοντας τα 12 χρόνια.

Κατηγορούνταν -κατά περίσταση- για κακουργήματα, όπως ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, κατάχρηση εξουσίας.

Από τους υπόλοιπους πέντε που κάθισαν στο εδώλιο, ο επιχειρηματίας Ευστρ. Βαλυράκης κρίθηκε ένοχος μόνο για πλημμελήματα και καταδικάστηκε σε 18 μήνες φυλάκισης. Αθώους έκρινε το Εφετείο:

* Το δικηγόρο Αθ. Κεχαγιόγλου (πρωτόδικα έξι χρόνια), τον πρώην σύζυγο της Μπουρμπούλια και δύο επιχειρηματίες.

Ηταν η πρώτη μεγάλη δίκη για το πολύκροτο σκάνδαλο με αδικήματα, σχετικά με δωροδοκίες, επενδύσεις «βρόμικου χρήματος» στο Χρηματιστήριο, αλλά και κρουαζιέρες δικαστικών λειτουργών με κότερο επιχειρηματία.

Το πρωτόδικο δικαστήριο είχε κρίνει ενόχους τους επτά από τους συνολικά εννέα κατηγορουμένους.

Από αυτούς μόνο οι Καλούσης και Μπουρμπούλια οδηγήθηκαν στη φυλακή.

Παραδικαστικό κύκλωμα Νο2

Στην τελευταία δίκη για παραδικαστικό, ο μοναδικός από τους κατηγορουμένους που έφυγε από το δικαστήριο με χειροπέδες ήταν ο αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Γιοσάκης.

Καταδικάστηκε σε κάθειρξη (9 χρόνια και 11 μήνες), ενώ κάθειρξη, έξι ετών, επιβλήθηκε και στο δικηγόρο Σάκη Κεχαγιόγλου, ο οποίος είναι ελεύθερος.

Από τους συνολικά 17 κατηγορουμένους της πολύκροτης υπόθεσης, ένοχοι κρίθηκαν μόνο οι έξι, για ελάχιστα σκέλη του κατηγορητηρίου. Ανάμεσά τους, άλλος ένας δικηγόρος και τρεις δικαστές.

Από τα αξιοσημείωτα της απόφασης είναι:

* Η απαλλαγή, κατά πλειοψηφία -σε όσους το αντιμετώπιζαν-, από το αδίκημα της συμμορίας. Αυτό σημαίνει ότι οι δικαστές δεν είδαν «κύκλωμα», αλλά κατά μόνας παραδικαστική δράση. Στο πλαίσιο της οποίας -όλως τυχαίως, προφανώς- ο ένας εμπλεκόμενος «προσέκρουσε» στον άλλον.

* Τα ελαφρυντικά που αφειδώς μοιράστηκαν στους καταδικασθέντες, πλην του Ιάκωβου Γιοσάκη.

* Μια δικαστής ήθελε «αθώο» τον αρχιμανδρίτη και εκτός φυλακής.

Ανάμεσα στους απαλλαγέντες ήταν δικαστικοί υπάλληλοι, δικηγόροι, δύο δικαστές κι ένας εισαγγελέας.

Το πολιτικό στίγμα

Η υπόθεση Μαντούβαλου έδωσε και πολιτικό στίγμα στην ιστορία του παραδικαστικού. Ο πρώην βουλευτής της Ν.Δ. διώχθηκε για ηθική αυτουργία σε κατάχρηση εξουσίας, ξέπλυμα, κ.ά. Ενεπλάκη και στην κατάθεση ενός μεγάλου χρηματικού ποσού σε λογαριασμό του πρώην δικαστή Ε. Καλούση. Η Βουλή ήρε την ασυλία του και η δίκη του οδήγησε τελικά τον Μάρτιο του 2010 σε αθώωση του ίδιου και των συνεργατών του.

Το δικαστήριο καταδίκασε σε πολυετείς καθείρξεις το δικαστή Καλούση και τον επιχειρηματία Μπολέτση.

Ο τελευταίος εξερράγη καταγγέλλοντας εξαγορά του προέδρου αναμιγνύοντας, μάλιστα, έναν παλιό γνώριμο των αρχών, τον Ιάκ. Γιοσάκη. Για το θέμα διατάχθηκε έρευνα και λίγο αργότερα ασκήθηκε αναίρεση κατά της αθωωτικής απόφασης και ο κ. Μαντούβαλος θα ξαναδικαστεί.

Οσο για τις καταγγελίες κατά του προέδρου της δίκης, διερευνήθηκαν από εισαγγελέα που σύμφωνα με πληροφορίες έχει ήδη βγάλει λαβράκι.

Οι κουμπάροι

Με δύο κατηγορουμένους στο εδώλιο θα ξεκινήσει τον Σεπτέμβριο η δίκη στο Εφετείο των αποκαλούμενων «γαλάζιων κουμπάρων» για το σκάνδαλο της ΜΕΒΓΑΛ, για το οποίο χύθηκε πολύ μελάνι.

Ο ένας εκ των τριών εμπλεκομένων, ο εκτελωνιστής Π. Αναγνωστόπουλος, εξαγόρασε ήδη την πρωτόδικη ποινή του και στο Εφετείο θα δικαστούν οι Π. Αδαμόπουλος και Κ. Κωνσταντινίδης, σιτέμπορος και κουμπάρος του τότε υπουργού Απασχόλησης, Σ. Τσιτουρίδη.

Η πρωτόδικη ποινή; Πεντέμισι χρόνια έκαστος και ελεύθεροι.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, απαίτησαν «φακελάκι» από τους εκπροσώπους της ΜΕΒΓΑΛ, το ύψος του οποίου ισοδυναμούσε με το 10% του συνολικού προστίμου των 24,5 εκατομμυρίων ευρώ, δηλαδή 2,4 εκατομμύρια ευρώ, με το οποίο απειλούνταν η εταιρεία λόγω συμμετοχής στο καρτέλ γάλακτος. Με τον τρόπο αυτό, η εταιρεία θα εντασσόταν σε πρόγραμμα επιείκειας, προκειμένου να επιτύχει τη μείωση ή την εξάλειψη του προστίμου.

Το δικαστήριο όμως αποφάνθηκε ότι το αδίκημα της εκβίασης της ΜΕΒΓΑΛ ήταν τελικά απόπειρα εκβίασης.

Το δικαστικό ναυάγιο του «Σαμίνα»

Το πλοίο προσέκρουσε στη βραχονησίδα Πόρτες της Πάρου, στις 26 Σεπτεμβρίου 2000. Επέβαιναν 533 επιβάτες και 61 μέλη πληρώματος.

Στο ναυάγιο χάθηκαν 80 άνθρωποι.

Το βάρος της τραγωδίας σήκωσαν στα δικαστήρια ο πλοίαρχος και ο υποπλοίαρχος του πλοίου, στους οποίους επιβλήθηκαν ποινές κάθειρξης, ενώ από τους υπόλοιπους επτά κατηγορουμένους, οι πέντε κρίθηκαν ένοχοι σε βαθμό πλημμελήματος με ανασταλτικό χαρακτήρα και οι δύο αθωώθηκαν.

Οι δύο εκπρόσωποι της πλοιοκτήτριας εταιρείας; Η ευθύνη τους ήταν μόνον πλημμεληματικού χαρακτήρα.

Εντεκα χρόνια μετά την τραγωδία, η υπόθεση εξελίχθηκε και ποινικά σε ναυάγιο.

Καθώς η αυλαία έπεσε, όσον αφορά το ποινικό σκέλος, με τη διαπίστωση (από την Ολομέλεια του Αρείου Πάγου) ότι οι κατηγορούμενοι είχαν δικαστεί για λάθος αδίκημα και με εσφαλμένη χρήση των ποινικών διατάξεων… Αποτέλεσμα; Να «εξαφανιστεί» το μεγαλύτερο μέρος της ποινής που είχε επιβληθεί στον πλοίαρχο και να κηρυχθεί η οριστική παύση της ποινικής δίωξης ενώ ήδη είχε αποφυλακιστεί.

Η ζαρντινιέρα

Ο Κύπριος φοιτητής Αυγουστίνος Δημητρίου ξυλοκοπήθηκε βάναυσα από οκτώ αστυνομικούς με πολιτικά. Παρών στο επεισόδιο ήταν και ο διευθυντής της Κρατικής Ασφάλειας. Η Αστυνομία ανέφερε ότι ο 24χρονος έπεσε και χτύπησε σε ζαρντινιέρα! Τους διέψευσαν τηλεοπτικές και ερασιτεχνικές κάμερες που κατέγραψαν το περιστατικό. Τον Δεκέμβριο του 2008 οι οκτώ καταδικάστηκαν.

Σε ποινές φυλάκισης από 15 έως 39 μήνες, με τριετή αναστολή. Η απόφαση θεωρήθηκε προκλητικά επιεικής και ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων.

Αναστολές για αστυνομικούς

* Τον Οκτώβριο του 1993, στην Πύλο, αστυνομικοί θεωρούν ότι δύο πολίτες κινούνται ύποπτα, τους κάνουν σήμα, δεν σταματούν και ο αστυφύλακας Γ. Καράμπελας ξαφνικά… παραπατά κι όπως υποστηρίζει, άθελά του, τραβά τη σκανδάλη. Η σφαίρα καταλήγει στο κρανίο του 33χρονου Αναστ. Κωσταράκη που μένει στον τόπο.

Πρωτόδικα καταδικάζεται σε φυλάκιση τριών ετών για «θανατηφόρα σωματική βλάβη από αμέλεια». Στο Εφετείο η ποινή μειώνεται κατά τρεις μήνες.

* Τον Οκτώβριο του 1998, ο 17χρονος Σέρβος μαθητής Μάρκο Μπλάντοβιτς πέφτει νεκρός μέρα μεσημέρι στην Εγνατία Οδό της Θεσσαλονίκης, από το περίστροφο του ανθυπαστυνόμου Κ. Βαντούλη.

Ο νεαρός χάζευε με συμμαθητές του βιτρίνες καταστημάτων, όταν εμφανίστηκαν αστυνομικοί που θεώρησαν ότι πρόκειται για «τσαντάκηδες». Τα παιδιά προσπαθούν να απεγκλωβιστούν από τον αστυνομικό κλοιό, ο Βαντούλης τραβάει το όπλο του, που ξαφνικά… εκπυρσοκροτεί.

Χρόνια αργότερα, ο θάνατος χαρακτηρίζεται «ατύχημα» από την ελληνική Δικαιοσύνη, που σε δεύτερο βαθμό επιβάλλει ποινή δύο ετών και τριών μηνών με αναστολή.

* Τον Μάρτιο του 2000, στη Θεσσαλονίκη, ο αστυφύλακας Γ. Ατματζίδης, στη διάρκεια καταδίωξης υπόπτων, πλησιάζει τον Ν. Λεωνίδη, 18χρονο Ελληνοπόντιο. Οπως υποστήριξε, το θύμα έβαλε το χέρι στην τσέπη, κίνηση που τη θεώρησε ύποπτη, με αποτέλεσμα να βγάλει το όπλο του. Ακολούθησε συμπλοκή και ο νεαρός έπεσε νεκρός.

Το δικαστήριο αθώωσε τον αστυνομικό. Είχε προηγηθεί η έκδοση απαλλακτικού βουλεύματος (σ.σ. που αναιρέθηκε από τον Αρειο Πάγο), σύμφωνα με το οποίο «ο αστυνομικός δέχθηκε αγκωνιά και λόγω του πόνου που αισθάνθηκε και του αιφνιδιασμού, εκπυρσοκρότησε το όπλο του που δεν είχε ασφάλεια».

* Τον Οκτώβριο του 2000 ο «Ζητάς» Γ. Τυλλιανάκης επιχείρησε να σταματήσει το αυτοκίνητο του 21χρονου Μ. Χριστόπουλου, στο Ζεφύρι. Το θύμα δεν σταμάτησε και ο Τυλλιανάκης, όπως υποστήριξε μάρτυρας, στάθηκε στη μέση του δρόμου με ανοιχτά τα πόδια και πυροβόλησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού του νέου. Ο κατηγορούμενος πάντως ανέφερε ότι… παραπάτησε και εκπυρσοκρότησε το όπλο.

Πρωτόδικα,του επιβλήθηκε κάθειρξη 13 ετών, με… αναστολή. Στο Εφετείο η ποινή μειώθηκε κατά τρία χρόνια.

Evilness of Power (Greek Subtitles) from Jonathan Shockley on Vimeo.

Φασιστικές διδαχές περί αναρχίας στο νέο βιβλίο «Πολιτική και Δίκαιο» της Β΄ Λυκείου
Αναρτήθηκε 2:00 π.μ.
αναδημοσίευση απο τον Άπατρι της Πάτρας

Πήρα στα χέρια μου να ξεφυλλίσω το νέο βιβλίο «Πολιτική και Δίκαιο» του Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων, που απευθύνεται στα παιδιά της Β΄ Λυκείου. Κι εκεί, στη σελίδα 39 του 4ου κεφαλαίου, όπου υποτίθεται ότι οι εντεταλμένοι από το αστικό μας κράτος καθηγητές-συγγραφείς αναπτύσσουν το θέμα «Μορφές πολιτευμάτων», διάβασα τα ακόλουθα περί αναρχίας:
«…Η μοναρχία, με την πρωταρχική της σημασία, είναι το καθεστώς εκείνο στο οποίο ο ένας αποφασίζει για τους υπόλοιπους· η ολιγαρχία, όταν αποφασίζουν οι λίγοι, οι πιο πλούσιοι. Κι όταν δεν αποφασίζει κανείς, γιατί οι άνθρωποι έχουν απορρίψει κάθε συλλογική πειθαρχία, τότε μιλάμε για αναρχία.
― Τέλος οι αρχηγοί, τέλος οι ιεραρχίες, τέλος οι καταναγκασμοί. Η ευτυχία δηλαδή!
— Ναι, στα χαρτιά. Στη ζωή, η αναρχία οδηγεί στο δεσποτισμό, ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο από μοναρχία χωρίς νόμο…» [Υπογράμμιση δική μου.]
Αυτός ο διάλογος είναι παρμένος από το βιβλίο του Ρεζίς Ντεμπρέ, Εξηγώντας τη Δημοκρατία στην κόρη μου, (Εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 2000), όπως έχουν την αστική καλοσύνη να μας πληροφορήσουν οι δημοκρατικοί δάσκαλοι-συγγραφείς του βιβλίου. Έτσι είναι το τίμιο! Όταν επικαλείσαι κάτι που το είπε κάποιος άλλος, πρέπει να αναφέρεις την πηγή. Γι’ αυτό οι δυο τίμιοι συγγραφείς του σχολικού εγχειριδίου Καλλιόπη Παπακωνσταντίνου, διδάκτωρ Νομικής, και Λεωνίδας Κατσίρας,… L.L.M., ανέγραψαν αμέσως το όνομα του πάλαι ποτέ επαναστάτη και νυν συμβούλου αστικών κυβερνήσεων Ρεζίς Ντεμπρέ, από τον οποίο δανείστηκαν την παραπάνω λάσπη. Οπότε οι ίδιοι δε… λέρωσαν τα χέρια τους. Μόνο τα χρήματα εισέπραξαν για τον κόπο τους. Όπως ακριβώς συνέβη και με την ομάδα των «Κριτών-Αξιολογητών» του βιβλίου, δηλαδή τους Παναγιώτη Γρηγορίου, Αναπληρωτή Καθηγητή Πανεπιστημίου Αιγαίου, Δημήτρη Χρυσοχόου, Αναπληρωτή Καθηγητή Πανεπιστημίου Κρήτης, Αγγελική Ηλιοπούλου,… M.Sc.(Ed.), M.Sc.(Soc.Psych.), Ασπασία Οικονόμου,… M.Ed.Psych., και Στέλλα Σωτηρίου,… M.Sc. Η όλη «εποπτεία» και ο «συντονισμός» ανήκε στον Παύλο Μαράντο, Σύμβουλο Νομικών-Πολιτικών Επιστημών στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο.
Δε θέλω ν’ ασχοληθώ με τον Ρεζίς Ντεμπρέ και με τη «δημοκρατία» που διδάσκει στην κόρη του συκοφαντώντας φασιστικά την αναρχία. Με τους… δικούς μας, όμως, αλλάζει το ζήτημα. Γιατί αυτοί, όπως υποστηρίζουν στον «πρόλογο» (σελ.7) του βιβλίου, ανέλαβαν να το γράψουν «υποκινούμενοι από αγάπη για την εκπαίδευση». Προσθέτοντας ότι «Πεποίθησή» τους «είναι ότι η παιδεία αποτελεί το κλειδί για την καλλιέργεια αισθήματος δικαιοσύνης και πολιτικής υπευθυνότητας». Και, μάλιστα, κλείνουν τον πρόλογό τους «με την ευχή, ως πολίτες του αύριο [οι μαθητές και οι μαθήτριες], «να δημιουργήσουν μια καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία». [Οι υπογραμμίσεις δικές μου.]
Αν είχαν έστω και μια στάλα δημοκρατικής τσίπας και «αισθήματος δικαιοσύνης και πολιτικής υπευθυνότητας», δε θα συκοφαντούσαν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, και μάλιστα με τέτοιο ύπουλο και φασιστικό τρόπο. Η όποια επιστημονική τους «εντιμότητα» θα απαιτούσε να ανατρέξουν στην αναρχική θεωρία (Μπακούνιν, Κροπότκιν, Μαλατέστα, Προυντόν κλπ.) και στην ιστορία των αναρχικών (από την Παρισινή Κομμούνα ως τον επαναστατικό τους αγώνα στις άλλες χώρες της Ευρώπης και του κόσμου –Ρωσία, Ισπανία, Αμερική…), για να απαντήσουν στο ερώτημα «τι είναι η αναρχία» στη θεωρία και στην πράξη… Φυσικά, τα γνώριζαν όλα αυτά, με τόσους τίτλους που διαθέτουν. Όπως τα γνώριζε κι ο Ρεζίς Ντεμπρέ, όταν προτιμούσε να στραβώσει την κόρη του. Το να συμφωνήσει κανένας με την αναρχία δεν είναι υποχρεωτικό. Το να την συκοφαντεί έτσι ασύστολα είναι πολιτικό έγκλημα φασιστικού τύπου. Θυμίζει εκείνους τους φασίστες που τρομοκρατούσαν τους χωριάτες λέγοντας πως ο κομμουνισμός θα τους πάρει την… κατσίκα. Τώρα οι εκσυγχρονισμένοι αυλικοί της Εξουσίας ταυτίζουν την αναρχία με την… απόλυτη μοναρχία, για να τρομοκρατήσουν τα παιδιά.
Τόση ποταπότητα! Αλλά πού να βρουν την τσίπα οι κολαούζοι διανοούμενοι του συστήματος!