Αρχείο για Οκτώβριος, 2012

48ωρη απεργία στις 6 και 7/11

Posted: Οκτώβριος 31, 2012 in απόψεις

 

gsee.jpg

Η Εκτελεστική Επιτροπή της ΓΣΕΕ σε έκτακτη συνεδρίασή της, αξιολογώντας τις εξελίξεις και τις κυβερνητικές αποφάσεις «σχετικά με τον προϋπολογισμό και τα νέα βάρβαρα αντεργατικά, αντικοινωνικά και αναποτελεσματικά μέτρα που προωθούνται για ψήφιση στη Βουλή», όπως τονίζεται, αποφάσισε τη συνέχιση και κλιμάκωση του αγώνα ως εξής:

1.   48ωρη Γενική Απεργία την Τρίτη και Τετάρτη 6 και 7 Νοέμβρη 2012.
2.   Απεργιακή συγκέντρωση των συνδικάτων την Τρίτη 6/11 και ώρα 11:00 στο Πεδίο του Άρεως.
3.   Απεργιακό συλλαλητήριο των συνδικάτων την Τετάρτη 7/11 και ώρα 17:00 στο Σύνταγμα.

Κεντρικό αίτημα και απαίτηση των συνδικάτων είναι η καταψήφιση των “απαράδεκτων, εξοντωτικών και εκβιαστικών μέτρων που επιβάλλουν οι Τροϊκανοί και αποδέχεται η κυβέρνηση”, όπως επισημαίνεται στην σχετική ανακοίνωση.

“Μέτρα που εξαθλιώνουν τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους ανέργους και γενικά τους απλούς πολίτες της χώρας, «μονιμοποιούν» τη λιτότητα, τη φοροαφαίμαξη πολιτικές που εκποιούν – ξεπουλούν τη δημόσια περιουσία και τις επιχειρήσεις του δημοσίου. Μέτρα και πολιτικές που εκτινάσσουν την ανεργία και την ύφεση χωρίς να εξασφαλίζουν τη σωτηρία της οικονομίας και της χώρας”, όπως τονίζεται.

“Όλοι μαζί μπορούμε να αποτρέψουμε τη ψήφιση των μέτρων που εξοντώνουν κοινωνία και οικονομία, να ακυρώσουμε τις νεοφιλελεύθερες εμμονές, να ανατρέψουμε τις τροϊκανές και κυβερνητικές πολιτικές. Όλοι στον αγώνα με τα Συνδικάτα”, καταλήγει η σχετική ανακοίνωση της ΓΣΕΕ.

Μα πως κάνετε έτσι (για μια κωλο-λίστα κι ένα μονοπώλιο);.

 

 
Γνωρίζω πολύ καλά, αναπνέοντας την κιμωλία μέσα στις σχολικές αίθουσες 27 χρόνια ως εκπαιδευτικός και άλλα 12 ως μαθητής, ότι πολλές φορές οι σχολικές γιορτές για αυτή ή την άλλη εθνική επέτειο μόνο χασμουρητά προκαλούν σε όσους, μαθητές και εκπαιδευτικούς, είναι υποχρεωμένοι να τις παρακολουθήσουν. Ίσως γιατί η κυρίαρχη πολιτική πριμοδοτεί την άγνοια του παρελθόντος καθώς γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο υπονομεύει κάθε δυνατότητα δράσης στο παρόν. Ίσως γιατί στο κλίμα της εποχής ευδοκιμεί η υποταγή σ’ ένα παρόν που θεωρείται αυτονόητο και δεδομένο, ενώ συγχρόνως ξεριζώνονται ερωτήματα που μπορούν να αναποδογυρίσουν αυτή την εικόνα.
 
Ίσως και γιατί οι περισσότεροι δεν αντέχουμε να μας μιλάνε σε κάθε επέτειο για πατρίδα, αγώνες, θυσίες και «εθνική υπερηφάνεια», για «εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία» αυτοί που εκποιούν κομμάτι κομμάτι την ελληνική γη και αφανίζουν το λαό. Ίσως δεν αντέχουμε πια να μας μιλάνε σε κάθε επέτειο για «τα περήφανα νιάτα και τα τιμημένα γηρατειά» οι ίδιοι που καταδικάζουν τη νεολαία στην ανεργία και στη μετανάστευση, σε ένα μέλλον σκοτεινό και αβέβαιο, ενώ την ίδια στιγμή υπογράφουν τον γρήγορο θάνατο των πατεράδων και των μανάδων μας που βγήκαν στη σύνταξη.
 
Ίσως για κάποιους από αυτούς τους λόγους να κοιτάμε, δάσκαλοι και μαθητές, συχνά τα ρολόγια μας πότε θα τελειώσει κι αυτή η σχολική γιορτή. Κι όμως, οφείλω να σας πω ότι στην πρώτη επέτειο του ΟΧΙ, το 1941, στα πιο μαύρα χρόνια της φασιστικής κατοχής, χιλιάδες απλοί άνθρωποι, με κίνδυνο της ζωής τους ξεχύθηκαν στους δρόμους της σιδηρόφρακτης Αθήνας για να τιμήσουν την ίδια τους την ιστορία.
 
Γιατί αγαπητοί και αγαπητές μου αυτή η ιστορία μας ανήκει. Ανήκει στον εργαζόμενο λαό μας, αυτόν που παράγει με τα χέρια του και το μυαλό του τα μύρια αγαθά ενώ την ίδια ώρα γεύεται πείνα και ανασφάλεια. Ανήκει σε αυτούς που αγωνίζονται για την καθημερινή επιβίωση, σε αυτούς που δεν έχουν καμιά ελπίδα γιατί τέτοιοι τόλμησαν πριν από εβδομήντα χρόνια να πούνε ΟΧΙ στην σκλαβιά την ίδια ώρα που το σύνολο της άρχουσας τάξης, των πλουσίων, των κομμάτων που εξουσίαζαν, οι πολιτικοί πρόγονοι αυτών που σήμερα μιλάνε στις τηλεοράσεις για ανεξαρτησία και δημοκρατία, είτε έφευγαν στο εξωτερικό είτε συγκυβερνούσαν με τον κατακτητή στα μαύρα χρόνια 1940-1944.
 
Ήταν αυτοί που έγραφαν το 1941 για τη νύχτα που κατέβηκε η Σβάστικα από τον Μανώλη Γλέζο και τον Απόστολο Σάντα τα παρακάτω:
 
«Δεν είναι δυνατόν να ήσαν άνθρωποι με σώας τας φρένας αυτοί που υπεξαίρεσαν εν ώρα νυκτός την Γερμανικήν σημαίαν, η οποία εκυμάτιζεν, επί της Ακροπόλεως, παραπλεύρως της Εθνικής μας Σημαίας. Διότι μόνον παράφρονες ή όργανα ξένης προπαγάνδας ημπορούσαν να διαπράξουν μιαν τόσο επαίσχυντο πράξιν. Και είναι βέβαιον ότι, αν οι δράσται του εγκλήματός της περιήρχοντο εις χείρας του ελληνικού λαού, θα λυντσάροντο από αυτόν τον ίδιον ως εχθροί της πατρίδος μας».
 
(Eφημερίδα «Βραδυνή», 2.6.1941).
 
 
 
Να πούμε την αλήθεια!
 
Αγαπητοί φίλοι και φίλες την Ιστορία μας τη φόρτωσαν χρόνια τώρα με ψέματα ή μαλάματα και έκρυψαν το πρόσωπό της. Και είναι καιρός να αποκαλύψουμε το αληθινό της πρόσωπο. Εμείς οι δάσκαλοι πρώτοι από όλους οφείλουμε να αφήσουμε τα παραμύθια και να δώσουμε στον δράκο το πραγματικό του όνομα, να δείξουμε με το χέρι τους κακούς, να αποκαταστήσουμε την αλήθεια, να ξεσαβανώσουμε τους νεκρούς μας και να τους βάλουμε μπροστά οδηγούς στη δράση μας.
 
Να πούμε την αλήθεια. Αυτή που κρύβουν επιμελώς οι σύγχρονοι φαναριώτες, ο καλός κόσμος των σαλονιών, οι δούκες και οι βαρώνοι, το κηφηναριό με τα άσπρα κολάρα και οι δημοσιογράφοι της αυλής που θέλουν τον λαό μας, εμάς τους ίδιους να κοιμόμαστε βαθιά την ώρα που μας γδύνουν και μας γδέρνουν.
 
Από τον καιρό εκείνο, την εποχή των παππούδων και των πατεράδων μας πέρασαν 72 χρόνια. Σήμερα, δεν κατεβάζουν πια την ελληνική σημαία από την Ακρόπολη, μόνο κάτι απλήρωτους συμβασιούχους του υπουργείου Πολιτισμού ψεκάζουν σαν τα κουνούπια οι δυνάμεις καταστολής, χτυπώντας και σέρνοντάς τους σαν τα σκυλιά. Σήμερα, δεν πουλά κανείς το σπίτι του για ένα τσουβάλι σιτάρι στους μαυραγορίτες, αλλά του το κατάσχει η τράπεζα για λίγα ευρώ. Σήμερα, δεν μας πολεμάν οι Γερμανοί με τανκς και στούκας, απλώς, μας πουλάν τα παλιοσιδερικά τους, έτσι που καταχρεωμένοι δεν μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι. Σήμερα, δεν κλέβουν τη σοδιά μας, αλλά μας επιβάλλουν πρόστιμα, αν παράγουμε έστω κι ένα κιλό παραπάνω απ’ το πλαφόν που έχει καθοριστεί στις Βρυξέλλες. Χιλιάδες οι άνεργοι, η βιομηχανία και η μεταποίηση πέφτει σαν τραπουλόχαρτο και οικονομικά τζάκια, αφού ξεζούμισαν τον εργάτη, το μετανάστη, τον ελαστικό τετραωρίτη μεταφέρουν σαν ύαινες που οσμίζονται το αίμα τα εργοστάσιά «τους” στις διπλανές χώρες των ακόμη πιο φτηνών χεριών.
 
 
 
Η δική μας πατρίδα
 
Να το καταλάβουμε. Η μια πατρίδα μας ταξιδεύει στα ελβετικά σαλέ, παίρνει μίζες από τις Siemens, αγοράζει κάμερες που φωτογραφίζουν τον λαό, έχει εφεύρει δεκάδες τρόπους για να θωρακίζει το «είναι» και το «αντέχειν» της από τον εσωτερικό εχθρό της. Η άλλη πατρίδα τρέχει για το μεροκάματα, ζει με 300 ευρώ, πεθαίνει στην ανεργία και στην αλλότρια εργασία, αναγκάζεται να πληρώνει τις θηλιές των τραπεζών που βλέπουν τα αμύθητα κέρδη τους να αυξάνονται.
 
Αυτές οι δύο πατρίδες συγκρούονται. Άτυπα και φανερά. Υπόγεια και στους δρόμους. Άλλοτε δυνατά κι άλλοτε αδύναμα. Αλλά συγκρούονται. Ο ένας κόσμος δεν έχει τίποτε κοινό με τον άλλον. Στη Ρώμη, το χειρότερο μαρτύριο ήταν όταν έδεναν ένα υγιές κορμί με ένα σαπισμένο ώσπου να σαπίσει και αυτό. Οφείλουμε να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο γιατί αν συνηθίσουμε το κακό, θα του μοιάσουμε!
 
Κι όποιος, χωμένος στις συστάδες των θάμνων που τον περιβάλλουν, χάνει το δάσος από το οπτικό του πεδίο, δεν έχει παρά να υποβληθεί στη βάσανο να κάνει λίγο πίσω ή λίγο μπρος και να δει τα πράγματα όπως έχουν, όπως φτιάχτηκαν κι όπως προοιωνίζονται για αύριο. Δύσκολα πράγματα, αλλά απολύτως αναγκαία.
 
Ε, λοιπόν να το καταλάβουν: η δική μας πατρίδα δεν είναι οι εντολές των τοκογλύφων! Η δική μας πατρίδα δεν είναι οι κυβερνητικοί εντολοδόχοι της οικονομικής ολιγαρχίας και της τρόικας που κάνοντας την ανομία «νόμο», ψήφισαν και επικύρωσαν τους προσυμφωνημένους όρους των ξένων κηδεμόνων. Η δική μας πατρίδα δεν είναι αυτοί που το λίπος γουργουρίζει ακόμη και στη φωνή τους την ίδια στιγμή που ο γιατρός διέγνωσε υποσιτισμό των μαθητών μας. Η δική μας πατρίδα δεν είναι αυτοί που φέρνουν τα κοινωνικά δικαιώματα στο απόσπασμα, την ελληνική οικονομία ανέκκλητα στη χρεωκοπία και τη χώρα στη νεοαποικιακή υποδούλωση και λεηλασία.
 
Όταν η άλλη πλευρά, οπλισμένη με τη θεοσοφία της αγοράς, σφυρηλατεί νέες χειροπέδες, όταν ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες περιφέρουν τις άθλιες πολιτικές τους ως αναστάσιμες, όταν το κράτος και η βία σφίγγουν για μια ακόμη φορά τα δεσμά του Προμηθέα…
 
Τότε επιβάλλεται ο κόσμος της εργασίας να κάνει τους δικούς του ισολογισμούς, να καθαρίσει τα μάτια του από τις χρόνιες τσίμπλες, να «ξορκίσει» την παραλυσία και να τραβήξει τις σωστές διαχωριστικές γραμμές, ενάντια στους «πουρκουάδες», τους ριψάσπιδες και τα σκιάχτρα που φυτεύονται δίπλα του.
 
 
…ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ!
 
Είπαμε να κάνουμε το σύνθημα πράξη και, έτσι, από την προηγούμενη εβδομάδα κλιμακώσαμε τις κινητοποιήσεις μας σε δύο επίπεδα, καθώς θεωρούμε ότι η επιχείρηση οδεύει ολαταχώς προς πτώχευση και τα περιθώρια για δράσεις στενεύουν.
 
Κατά πρώτο, πραγματοποιήσαμε τρεις καταδρομικές επισκέψεις στα γραφεία της διοίκησης με τη συμμετοχή περίπου 25 ατόμων και απαιτήσαμε – σε ασφυκτικό κλοιό – από την φερόμενη ως διευθύντρια να επικοινωνήσει με τον Κουρή και να μας πει πότε θα μας πληρώσει τα χρωστούμενα. Υπήρξε αρκετή ένταση και λεκτικοί διαπληκτισμοί τόσο με αυτήν, όσο και με κάποια από τα τσιράκια της εργοδοσίας. Αυτή απείλησε με μηνύσεις (περιοριστικά μέτρα είπε μετά). Αντί του Κουρή, βγήκε στο τηλέφωνο ο γενικός διευθυντής (που τώρα δουλεύει για να ξεπουλήσει το MAD) που μας παρέπεμψε στo δικηγόρο του αφεντικού.
 
Κατά δεύτερο, έχουμε προχωρήσει σε 4 δίωρους αποκλεισμούς στο μαγαζί (μεσημεριανές ώρες που έχει μια κάποια κίνηση) με στόχο να περιορίσουμε τις εισπράξεις οι οποίες πηγαίνουν στα ενοίκια του μαγαζιού και ως έναντι σε μικροποσά στους εργαζόμενους που έχουν απομείνει η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων είναι ρουφιάνοι. Δεν εμποδίζουμε τους πελάτες να μπουν μα, τους εξηγούμε την κατάσταση και στην πλειοψηφία τους δεν μπαίνουν μέσα!
 
Αυτή την εβδομάδα ξεκινήσαμε την Τρίτη και θα συνεχίσουμε την Παρασκευή και το Σάββατο.
 
Δεδομένου ότι το «τραβάμε» όσο πιο πολύ μπορούμε, θα ήταν σημαντικό για τον αγώνα μας να πλαισιώσετε τη συγκέντρωση που θα πραγματοποιήσουμε το Σάββατο 27/10 στις 12:00 το μεσημέρι έξω από το μαγαζί (Σταδίου 44), ώστε να μην ξεχνάει η εργοδοσία ότι δεν είμαστε μόνοι μας.

Εργαζόμενοι/ες Απολυμένοι/ες στα καταστήματα Metropolis

 

 

— 

Τσόμσκι: «Οι πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης καταστρέφουν την Ελλάδα!» | Left.gr.

Σιατίστης Παύλος: «Πρέπει να πάρουμε όλοι σαφή θέση και στάση απέναντι στο φαινόμενο της Χρυσής Αυγής» | Left.gr.

 

 
 

15 ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ 2012

ΜΕ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΛΑΙΚΟ ΞΕΣΗΚΩΜΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΠΡΙΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

 
18 ΟΚΤΩΒΡΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ – 10.30 πμ  ΜΟΥΣΕΙΟ

Αύξηση ωραρίου, νέα μείωση στους μισθούς πείνας και στα επιδόματα εξαθλίωσης, αύξηση των ωρών εργασίας, κατάργηση αποζημιώσεων για απολύσεις, τελειωτικό χτύπημα στις συμβάσεις, κατάργηση 13ου και 14ου μισθού, καταλήστευση του εφάπαξ, αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67, μεγαλύτερες περικοπές στις συντάξεις, κατάργηση του αφορολόγητου ορίου, φόροι και χαράτσια μέχρι εξόντωσης, μαζικές απολύσεις…
Τα πάντα μπαίνουν στο αντιλαϊκό σφαγείο που έχει στήσει η τρικομματική κυβέρνηση (Ν.Δ. ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΔΗΜ.ΑΡ.) με τους ξένους συμμάχους της (Ευρωπαϊκή Ένωση-ΔΝΤ), προκειμένου να δαμάσει τις ορέξεις των δανειστών και να διασφαλιστεί η κερδοφορία του κεφαλαίου.
Οι κυβερνητικοί εταίροι συνεχίζουν να παίζουν το θέατρο «κλειδώνουν – δεν κλειδώνουν» τα μέτρα, προκειμένου να κρύψουν, ότι ο γενικευμένος πόλεμος, που διεξάγουν σε βάρος του λαού, γίνεται ολοένα και πιο βάρβαρος όσο βαθαίνει η κρίση.
Η άθλια πολιτική τους συμβαδίζει με την τρομοκρατία, την ανελευθερία και το φασισμό. Η κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Ένωση, τρομοκρατούν τον λαό ότι εάν δεν περάσουν τα μέτρα, και δεν πάρουμε την δόση, θα έρθει η καταστροφή. Ο κρατικός και ο εργοδοτικός αυταρχισμός, η αστυνόμευση και η καταστολή παίρνει οργουελικές διαστάσεις και θρέφει και φασιστική χρυσαυγίτικη βία απέναντι σε κάθε «απειλητικό» απεργό/ μετανάστη/ αγωνιστή.
Ωστόσο η πολιτική τους δεν προχώρα απρόσκοπτα. Οι εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές της 26ης Σεπτέμβρη, ο μαχητικός αγώνας των εργατών του Σκαραμαγκά, οι κινητοποιήσεις σε μια σειρά κλάδους, η μεγαλειώδης λαϊκή «υποδοχή» στη Μέρκελ, δείχνουν τη δυνατότητα να υπάρξει ρωγμή στο σιδερένιο τείχος της επίθεσης, να μην περάσει το νέο πακέτο μέτρων.
ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ. ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΑ ΜΕΤΡΑ!
Οι υποταγμένες πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ έχουν τεράστια ευθύνη για την ψήφιση των μνημονίων. Οι 24ωρες απεργίες χωρίς σχέδιο και κλιμάκωση, είναι δρόμος εκτόνωσης. Καλούμε τους εργαζόμενους να πάρουν στα δικά τους χέρια την υπόθεση της συνέχειας και της κλιμάκωσης των εργατικών-κοινωνικών αγώνων. Απέναντι στο δόγμα σοκ των μέτρων, των μνημονίων, του ΔΝΤ και της ΕΕ, να απαντήσουμε με την μαζική, ενωτική, αγωνιστική συλλογική δράση με αποφασιστικούς αγώνες διάρκειας. Η λαϊκή οργή μπορεί να μετασχηματιστεί σε ορμητικό ποτάμι που θα σαρώσει τους σχεδιασμούς τους.
Δεν μπορούμε να περιμένουμε την κατάθεση των μέτρων στη Βουλή. Η κατάθεσή τους είναι ένα ακόμα πιο μεγάλο πραξικόπημα ενάντια στον λαό. Παλεύουμε να μην έρθουν τα μέτρα στην βουλή με την ανάπτυξη απεργιακής καταιγίδας και αγώνα διάρκειας. Να συγκροτήσουμε ένα μαζικό αγωνιστικό μέτωπο της ανατροπής, σωτηρίας και αξιοπρέπειας.Έτσι μπορούμε να δώσουμε αποφασιστικά τη μάχη για να μην περάσει το κανιβαλικό πακέτο και να ανατρέψουμε τη βάρβαρη πολιτική κυβέρνησης – κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ.
Να φύγει η κυβέρνηση και η τρόικα. Να σαρωθούν τα μνημόνια και τα μέτρα τους. Φορολόγηση του πλούτου, εθνικοποίηση των τραπεζών, διαγραφή του χρέους, σύγκρουση με την ΕΕ και το Ευρώ. Πραγματική δημοκρατία και λαϊκές ελευθερίες απέναντι στον κρατικό ολοκληρωτισμό, την εργοδοτική τρομοκρατία και τη χρυσαυγίτικη φασιστική βία. Για να πάρουμε τη ζωή και τον πλούτο που παράγουμε στα χέρια μας.