Ο «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ» ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ – ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ….

Advertisements

6 μέρες κράτησε το πείραμα του Stanford Prison και διακόπηκε εσπευσμένα επειδή οι εμπλεκόμενοι κινδύνευαν με ανήκεστη βλάβη στην ψυχική τους υγεία. 6 δεκαετίες (από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ) οι Παλαιστίνιοι βιώνουν μια απείρως φρικτότερη δοκιμασία χωρίς να ιδρώνει το αυτί κανενός διεθνούς οργανισμού…

Είναι «γνωστό τοις πάσι» το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, η εξολόθρευση πάνω από 6 εκατομμυρίων ανθρώπων από τους Ναζί κατά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Η διεθνής κοινότητα κατέβαλε κάθε προσπάθεια, μετά τον πόλεμο, να απαλύνει τον πόνο ενός κατατρεγμένου λαού και συνεχίζει, δικαίως, να διατηρεί το Ολοκαύτωμα ζωντανό στις μνήμες όλων των ανθρώπων. Παραδόξως, όμως, όταν τα θύματα μετατράπηκαν σε θύτες, οι ισχυροί της γης σφυρίζουν αδιάφορα ωσάν να μην έχουν αντιληφθεί πως ο συμπαθής Δαβίδ με τη σφεντόνα έχει πλέον υιοθετήσει το ρόλο του σιδερόφρακτου Γολιάθ…

Δεν θα επιχειρηματολογήσουμε για το πόσο απάνθρωπο είναι να υπάρχει ακόμα και σήμερα αυτή η τεράστια υπαίθρια φυλακή στη λωρίδα της Γάζας. Θεωρούμε ότι είναι ουσιαστικότερο να κατανοήσουμε πώς κάποιος μπορεί να γίνει δυνάστης ή σκλάβος απ’ τη μια στιγμή στην άλλη, ώστε να πάψουμε να παίζουμε το ρόλο του παθητικού παρατηρητή. Και η ευκολία με την οποία ο άνθρωπος μετατρέπεται σε θηρίο καταδεικνύεται εντονότατα στο πείραμα του ψυχολόγου Ζιμπάρντο.

Πολλοί/ες από μας θεωρούμε πως οι ρόλοι που υιοθετούμε στη ζωή μας συνάδουν με το χαρακτήρα μας. Το πείραμα του Stanford Prison απέδειξε, όμως, ότι πολλές φορές η συμπεριφορά μας είναι ανάλογη του ρόλου που υιοθετούμε με ή παρά τη θέλησή μας. Ας δούμε εν συντομία το πείραμα και τις τρομακτικές αποκαλύψεις που οδήγησαν στην πρόωρη διακοπή του:

Ο καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, Φίλιπ  Ζιμπάρντο θέλησε να εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο οι ρόλοι των φυλάκων και των εγκλείστων σε μια φυλακή επηρεάζουν τη συμπεριφορά αυτών των ανθρώπων. Ο καθηγητής επέλεξε να μην πραγματοποιήσει το πείραμα σε μια κανονική φυλακή όπου οι παγιωμένοι ρόλοι κι οι αυστηροί κανόνες θα εμπόδιζαν την εξαγωγή ορθών συμπερασμάτων. Επέλεξε ως «φυλακή» το υπόγειο του Πανεπιστημίου και έκανε το πείραμα το καλοκαίρι που οι φοιτητές απουσίαζαν σε διακοπές. Ανακοίνωσε δημοσίως το πείραμα και ζήτησε εθελοντές για να το πραγματοποιήσει. Από τους 75 νέους που προθυμοποιήθηκαν να συμμετάσχουν σε μια δεκαπενθήμερη δοκιμασία, ο Ζιμπάρντο κατέληξε σε 21 – τους ψυχικά υγιέστερους- εθελοντές. Εντελώς στην τύχη, δέκα από αυτούς θα έπαιρναν το ρόλο του φυλακισμένου  κι έντεκα το ρόλο του φύλακα.  Η μόνη εντολή που έδωσε ο Ζιμπάρντο στους «φρουρούς» ήταν να τηρούν το νόμο και την τάξη.

Και το πείραμα ξεκίνησε. Οι «φυλακισμένοι» συνελήφθηκαν από πραγματικούς αστυνομικούς ξαφνικά στο σπίτι τους ( για να γίνει πιο ρεαλιστικό το πείραμα) κι οδηγήθηκαν στη «φυλακή» δηλαδή στο υπόγειο του Πανεπιστημίου που είχε διαμορφωθεί ανάλογα. Στο πείραμα ο Ζιμπάρντο είχε και παρατηρητές, ψυχολόγους ή φοιτητές, για να μπορέσει να εξαγάγει ασφαλέστερα συμπεράσματα.. Η πρώτη μέρα κύλησε χωρίς απρόοπτα. Τη δεύτερη μέρα σημειώθηκε μαζική εξέγερση των «φυλακισμένων» που απαιτούσαν καλύτερες συνθήκες κράτησης. Οι «φρουροί» μετά από σύντομη διαβούλευση επινόησαν σκληρά μέτρα καταστολής που απέβλεπαν στην ισοπέδωση της προσωπικότητας των «εγκλείστων» Τα καψόνια και τα εικονικά βασανιστήρια οδήγησαν πέντε «φυλακισμένους» σε κατάσταση αλλοφροσύνης και γρήγορα ο Ζιμπάρντο τους απέσυρε από το πείραμα. Οι άλλοι πέντε υπάκουαν πλέον με απίστευτη δουλικότητα σε όλες τις εντολές, αλλά την έκτη μέρα, πάνω που παγιώθηκαν οι ρόλοι κι ο Ζιμπάρντο φαινόταν να «έχει χάσει κι αυτός τη μπάλα» αφήνοντας τη βία να κλιμακώνεται επικίνδυνα, επενέβη μια μεταπτυχιακή φοιτήτρια, εκ των παρατηρητών του πειράματος. Απαίτησε τη διακοπή του πειράματος και ταρακούνησε και τον ίδιο τον καθηγητή που αργότερα αποφάσισε να την παντρευτεί!

Αν αναλογιστούμε ότι οι νέοι , οι εμπλεκόμενοι στο πείραμα, ήταν πολίτες με λευκό ποινικό μητρώο, ψυχικά υγιείς που βρέθηκαν όλως τυχαία σε  κάποιο ρόλο που δεν είχε καμιά σχέση με τον πραγματικό τους χαρακτήρα, θα πρέπει να ανησυχήσουμε για το πού μπορεί να οδηγηθεί ο άνθρωπος μέσα από κάποιο ρόλο που καλείται ή του επιβάλλεται να διαδραματίσει. Η υπαίθρια φυλακή της Γάζας αποτελεί ένα εκκωφαντικό κώδωνα κινδύνου για το πόσο επικίνδυνος μπορεί να γίνει ο άνθρωπος. Κι άλλα περιστατικά, όπως οι βασανισμοί στο Αμπού Γκράιμπ  αλλά και σε κάθε φυλακή του πολιτισμένου κόσμου μας θα έπρεπε να μας ανησυχούν. Ακόμη και πιο «ανώδυνα» ζητήματα, όπως η βία των Μ.Α.Τ στις καθαρίστριες, θα έπρεπε να μας προβληματίζουν μιας και δεν εξηγούνται με την απλή λογική. Άνθρωποι που προέρχονται από την εργατική ή τη φτωχή αγροτική τάξη να φέρονται βίαια σε γυναίκες που θα μπορούσαν να ήταν μανάδες τους, που απλώς διεκδικούν το δικαίωμά τους στη δουλειά, είναι κάτι που φαίνεται παράλογο…

Τελικά, μπορεί να λέμε ότι έχουμε διανύσει εκατοντάδες χρόνια πολιτισμού αλλά είναι πολύ εύκολο να πισωγυρίσουμε σε άγριες καταστάσεις αφού λίγοι άνθρωποι μπορούν να κρατήσουν την ανθρωπιά τους κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Πέρασαν πάνω από δυόμισι χιλιάδες χρόνια κι ακόμα ακούγεται επίκαιρη η ρήση του Μενάνδρου:

Ὡς χαρίεν ἔστ’ ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος ᾖ: Πόσο χαριτωμένο πράγμα είναι ο άνθρωπος, όταν είναι άνθρωπος!

Κι αν τότε αποτελούσε έκπληξη ο άνθρωπος που δικαίωνε την ιδιότητά του κι έδινε χαρά στους συνανθρώπους του, ακόμη και σήμερα η εικόνα του «χαριτωμένου» ανθρώπου εξακολουθεί να είναι «είδος εν ανεπαρκεία.»

crocodile

Εξήντα  ένα χρόνια πάνε από τότε που ο συγγραφέας  Ray Bradbury έγραψε το προφητικό βιβλίο του Fahrenheit 451. Στο εν λόγω μυθιστόρημα, ο συγγραφέας παρουσιάζει μια μελλοντική κοινωνία όπου τα βιβλία είναι απαγορευμένα και καίγονται από μια ειδική υπηρεσία «πυροσβεστών», όταν ανακαλυφθούν. Είναι προφανής η επιρροή  που άσκησε στον Bradbury η σκληρή δεκαετία του Μακαρθισμού αλλά και τα επακόλουθά της λόγω «κεκτημένης ταχύτητας». Οι απηνείς διώξεις των αντιφρονούντων και τα μέσα προπαγάνδας που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον από τον μέντορα του αντικομουνισμού,  τον Αμερικανό γερουσιαστή Τζόζεφ Μακάρθυ, έχουν στιγματίσει τη σύγχρονη Αμερικανική ιστορία, αλλά συνεχίζουν να βρίσκουν μιμητές  και σε πολλές άλλες χώρες με ανάλογα αποτελέσματα.

Ας επιστρέψουμε για λίγο στο βιβλίο μας. Επειδή η παράδοση των βιβλίων στην πυρά, δεν αρκούσε για να κοιμούνται ήσυχοι οι εξουσιαστές, είχε επινοηθεί μια αποτελεσματική υπηρεσία μαζικής πλύσης εγκεφάλων μέσω της τηλεόρασης. Μπορεί ο συγγραφέας να έζησε τα πρώτα μόνο  βήματα της τηλεοπτικής αποβλάκωσης, όμως προφητικά μας έδωσε μιαν ανατριχιαστική εικόνα για το ρόλο που παίζει σήμερα το παντοδύναμο «κουτί», αλλά και για την περαιτέρω εξέλιξή του στα χρόνια που έρχονται… Στην ιστορία μας, η τηλεοπτική οθόνη αντικαθιστά ολόκληρο τον τοίχο του σαλονιού(!) κι ανάλογα με την οικονομική ευρωστία των νοικοκυραίων, ένα σαλόνι μπορεί να έχει έως και τέσσερεις τοίχους-οθόνες. Η τηλεόραση είναι διαδραστική, οι νοικοκυραίοι συμμετέχουν στα προγράμματα «ριάλιτι» και περνούν όλο τον υπόλοιπο ελεύθερο χρόνο τους κουβεντιάζοντας με τις φίλες και τους φίλους τους γι αυτά!

Ακούγεται τρομακτικό, αλλά δεν φαίνεται και τόσο ξένο από τη δική μας πραγματικότητα. Στη γελοιογραφία του Δημήτρη Αλεξίου, ο αφελής τηλεθεατής έχει πλήρως απορροφηθεί από το θέαμα που του προσφέρουν οι ολιγάρχες της «ενημέρωσης» και δεν δίνει καμιά σημασία στις συμφορές που έχουν ενσκήψει γι αυτόν και τον υπόλοιπο λαό. Η μόνη πραγματικότητα είναι αυτή που εκπορεύεται μέσα από την οθόνη κι όλα τα άλλα είναι «ψέματα» ακόμα κι αν τα ζεις. Η συνταγή της προπαγάνδας είναι απλή και απόλυτα πετυχημένη. Ο Γκαίμπελς, «μανούλα» στη μαζική πλύση εγκεφάλων (υπουργός Προπαγάνδας των Ναζί, γαρ) έγραφε:

«Η προπαγάνδα πρέπει να είναι εντελώς απλή και να εμπεδώνεται διά της επαναλήψεως. Ακόμη και η ευφυέστερη τεχνική προπαγάνδας δεν θα έχει κανένα επιτυχές αποτέλεσμα αν δεν έχουμε διαρκώς υπόψη μια βασική αρχή: η προπαγάνδα πρέπει να περιορίζεται σε λιγοστά σημεία και να τα επαναλαμβάνει αδιάκοπα.»

Η μάχη που δόθηκε πρόσφατα στη Βουλή για να περάσει «στη ζούλα» τροπολογία που εξυπηρετεί τους ολιγάρχες των Μ.Μ.Ε. είναι χαρακτηριστική. Όπως εύστοχα σημειώνει το thepressproject.gr

…Μόνο που η συνταγματική επιταγή δεν …υπήρξε χρόνος να τηρηθεί στην 22σέλιδη τροπολογία που κατατέθηκε σε άσχετο νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας, και φωτογραφίζει την προετοιμασία της συγχώνευσης ανάμεσα στα Μέσα Ενημέρωσης του Ψυχάρη (ΔΟΛ) και του Μπόμπολα (Πήγασος)! Επί της ουσίας το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, ομολογεί με τον δικό του τρόπο αυτό που όλοι γνωρίζουμε: Τα διαπλεκόμενα συμφέροντα διέταξαν και η κυβέρνηση εκτέλεσε. Και μάλιστα βιαστικά, χωρίς να τηρήσει ούτε τα προσχήματα...(πηγή:thepressproject.gr)

Αναμένεται, λοιπόν, η εμπέδωση των μηνυμάτων που θα λαμβάνουμε από τους τηλεοπτικούς δέκτες μας να γίνει έτι αποτελεσματικότερη. Κι ας γεμίζουν τους τοίχους οι διάφοροι «αναρχοάπλυτοι» με συνθήματα-προειδοποιήσεις του τύπου ΕΓΧΡΩΜΗ T.V, ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ ΖΩΗ. Εμείς θα συνωστιζόμαστε στα μαγαζιά για να αγοράσουμε έστω έναν αποκωδικοποιητή αν δεν μπορούμε να αντικαταστήσουμε το παλιό μας κουτί με ένα σύγχρονης τεχνολογίας. Μπορεί να στερηθούμε και το φαγητό (που λέει ο λόγος), αλλά η ζωή χωρίς ΤΙ-ΒΙ δεν έχει νόημα…

Πέντε χρόνια πριν τον Bradbury ένας άλλος «προφήτης», ο George Orwell, έγραφε στο 1984  για μιαν ανάλογη ολοκληρωτική κοινωνία όπου ο Μεγάλος Αδελφός είχε τον απόλυτο έλεγχο των πάντων… Κι όπως κάθε συνεπής χούντα υποχρέωνε τους υπηκόους της να υιοθετούν ένα νέο κώδικα επικοινωνίας όπου οι έννοιες είχαν αντιστραφεί πλήρως. Για παράδειγμα, τα 4 υπουργεία που υπήρχαν είχαν τα εξής αντικείμενα: Το Υπουργείο Ειρήνης ασχολείτο με τον …πόλεμο, το Υπουργείο Αλήθειας με τα ψέματα, το Υπουργείο Αγάπης με τα βασανιστήρια και το Υπουργείο Αφθονίας με την πείνα! Οι τυχόν συνειρμοί για τα παρακάτω δικά μας Υπουργεία, φυσικά, είναι εκ του πονηρού:

Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας

Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη

Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής

Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κ.τ.λ

Θα χρειάζονταν πολλές σελίδες για να καταγραφούν οι «αλήθειες» που σου καρφώνουν καθημερινά στον εγκέφαλο για να αναγνωρίσεις πόσο καλή μαθήτρια είναι η κυβέρνησή σου που κατάφερε να ξεπεράσει τους δασκάλους της στην τέχνη της προπαγάνδας. Τι δεν καταλαβαίνεις;  Κολλάς στην πείνα σου και δεν κοιτάς την ουσία, το πλεόνασμα. Απορείς πώς ανακοινώνονται διαρκώς εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας τη στιγμή που είμαστε πρωταθλητές στην ανεργία. Αγανακτείς που την πληρώνουν οι φτωχοδιάβολοι ενώ οι λήσταρχοι μένουν στο απυρόβλητο και συνήθως διευκολύνονται στον περαιτέρω εύκολο πλουτισμό τους. Είναι γιατί είσαι προκατειλημμένος και δε βλέπεις που ο Τσοχατζόπουλος είναι πίσω από τα σίδερα κι έχουν ελεγχθεί μέσα σε 4 χρόνια ισάριθμοι απατεώνες από τους χιλιάδες της λίστας Λαγκάρντ. Γκρινιάζεις που οι χιλιάδες των απελπισμένων από την κρίση αυτόχειρες δεν χωράνε στα τηλεοπτικά δελτία, ενώ οι καναλάρχες σκίζονται να σε διασκεδάζουν με θανατηφόρα κορμιά στις πλαζ και να σε αποτρέπουν από παρόμοιες κακές σκέψεις. Και για να μην το κουράζουμε πολύ το πράγμα, «αν ο λαός ήταν δυσαρεστημένος με την κυβερνητική πολιτική και δεν άκουγε τις μεγάλες αλήθειες για πλεονάσματα και success story θα επαναστατούσε», όπως με περισσή θρασύτητα μας πετάνε στη μούρη οι εξουσιαστές μας. Ο στόχος είναι το μυαλό μας κι όσο είμαστε ακίνητοι και σκυφτοί τόσο κάνουμε τη σκοποβολή τους παιχνιδάκι.

Καμιά φορά ανοίγει η πόρτα σιγά-σιγά και μπαίνεις.

Φοράς κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια.

Σκύβεις, βάζεις στοργικά στη χούφτα μου 72 φράγκα και φεύγεις.

Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς.

Όμως πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός γιατί τα νύχια μου

μακρύνανε και οι φίλοι μου με φοβούνται.

Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες, έχω χάσει τη φαντασία μου

και κάθε φορά που ακούω «Κατερίνα» τρομάζω.

Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον.

Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε

πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες,

γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια.

Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.

Στο μυαλό είναι ο Στόχος

Το νου σου ε; (Κατερίνα Γώγου)

Αφίσα Ιόλας

ΦΥΣΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

afisaiolas2007

Κυριακή 20 Ιουλίου στο κτήμα – βίλα Ιόλα Χρ. Σμύρνης και Δημοκρατίας (Κοντόπευκο-Παράδεισος)

18.00 Φροντίδα/ διαμόρφωση χώρου
19.00 Συνέλευση για τις επόμενες δράσεις
20.00 Συλλογική κουζίνα γειτονιάς
αφισακι καραγκιοζης
21.00 Παράσταση καραγκιόζη και δραστηριότητες για παιδιά 
 
Συνέλευση Κατοίκων για το Κτήμα Ιόλα

Δείτε την αρχική δημοσίευση

ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΟΣΟ ΠΟΤΕ!
Ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα,
ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός,
ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας,
ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,
ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο,
ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο,
ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.

Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων,
ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη,
παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων
σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό.
Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…

Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε
και την πουτάνα την μάνα που σας γέννησε.

Και αυτό θα ήταν πολύ καλύτερο από όσα έκαναν, αφού τουλάχιστον αυτή (η μάνα τους) είναι δική τους.

Αυτή η χώρα, όμως, δεν ανήκει σε αυτούς επειδή δεν αξίζουν.

Ένα κείμενο του νομπελίστα Πορτογάλου λογοτέχνη Ζοζέ Σαραμάγκου ανέσυρε και παράφρασε η γερουσιαστής του Μεξικού Layda Sansores στις 8 Δεκεμβρίου 2013, ασκώντας κριτική από βήματος στην απόφαση για δραστικές μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις στη χώρα της, υπενθυμίζοντας στους ξεδιάντροπους κρατούντες πως, αντιθέτως με τη μανούλα τους, η χώρα ΔΕΝ τους ανήκει, ΔΕΝ της αξίζουν τέτοιοι εκπρόσωποι, και προτρέποντας τους, επαναλαμβάνοντας τους στίχους του ποιητή, όσο τους έχει καταλάβει ο πυρετός της ιδωτικοποίησης, να ιδιωτικοποιήσουν ακόμα και τη μάνα που τους γέννησε…

 

enikos.gr – Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko: Για τον κ.Τσίπρα στον ΣΕΒ<!– –>// //

 enikos.gr – Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko: Για τον κ.Τσίπρα στον ΣΕΒ<!– –>// //

Για τον κ.Τσίπρα στον ΣΕΒ

 

 

«Η ιστορία όλων των ως τα τώρα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων»,υποστηρίζουν οι συγγραφείς του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου». Και συνεχίζουν: «Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη, καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονταν σε ακατάπαυστη αντίθεση μεταξύ τους, έκαναν αδιάκοπο αγώνα, πότε καλυμμένο, πότε ανοιχτό (…)».

«Μπούρδες»,απαντούν οι ανειρήνευτοι πολέμιοι του ξύλινου, του δογματικού λόγου και των κομμουνιστικών ιδεοληψιών. Αυτά τελειώσανε, διαβεβαιώνουν. Το είχε πει και ο κ.Γιώργος Παπανδρέου (28/8/2009) ως πρόεδρος της «Σοσιαλιστικής Διεθνούς», στην εκδήλωση του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος: «Δεν είναι πλέον ο εργάτης εναντίον του εργοδότη», είχε τονίσει…

Χρόνια πριν, ήδη από το 1976, την έλευση αυτής της νέας εποχής – εποχή γενικής συναδέλφωσης, «κοινωνικής ειρήνης» και «κατάργησης της πάλης των τάξεων» – την είχε εγκαινιάσει στην Ελλάδα ο αείμνηστος υπουργός Εργασίας Κ. Λάσκαρης: Δεν υπάρχει πλέον «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο» και «δεν θα επιτρέψωμεν την πάλην των τάξεων», δήλωνε με πάθος…

Στην πορεία προστέθηκαν ακόμα πιο ισχυρές αποδείξεις ότι οι ταξικές αντιθέσεις «ξεπεράστηκαν» και «καταργήθηκαν». Όπως για παράδειγμα η τοποθέτηση του τότε πρωθυπουργού κ.Σημίτη, ο οποίος τον Ιούνιο του 2000, από το Βερολίνο (τι σύμπτωση!) είχε κατσαδιάσει όσους διαμαρτύρονταν για (ταξική) πολιτική του, και τους καλούσε – και ως πολιτικός και ως επιστήμων καθηγητής – να πάψουν να χρησιμοποιούν ως «ερμηνευτικό κανόνα την πάλη των τάξεων»…

Πρώτος λόγος

Ο πρώτος λόγος που υπενθυμίζουμε τα παραπάνω είναι γιατί, παρ’ όλες αυτές τις διαβεβαιώσεις, συνεχίζουν να υπάρχουν ορισμένοι που επιμένουν να αμφισβητούν την «κατάργηση της πάλης των τάξεων». Κάτι μυστήριοι, που δεν είναι και τόσο πεισμένοι με το αφήγημα που θέλει τον κόσμο να πορεύεται με πυξίδα την «ταξική ειρήνευση» και την «κοινωνική συνεργασία».

Στους αξιοσημείωτους αρνητές της συμπόρευσης των βιομηχάνων με τους εργάτες, των καπιταλιστών με τους προλετάριους, των τραπεζιτών με τους άνεργους, δεν συμπεριλαμβάνουμε – φυσικά – τους κομμουνιστές. Έτσι κι αλλιώς αυτοί είναι ξεροκέφαλοι.

Δεν λαμβάνουμε καν υπόψη τον Μπέντζαµιν Ντισραέλι, που σε µια κρίση λογοτεχνικής ειλικρίνειας περιέγραφε τα του καιρού του ως εξής: «Δύο έθνη που µεταξύ τους δεν υπάρχει ούτε σχέση ούτε συµπάθεια και τα οποία δεν κυβερνώνται µε τους ίδιους νόµους (…). Τα δύο αυτά έθνη είναι οι πλούσιοι και οι φτωχοί». Αν και ο συντηρητικός Ντισραέλι, διετέλεσε για πολλά χρόνια πρωθυπουργός της Βρετανίας, και μάλιστα της βικτωριανής εποχής, επομένως οι απόψεις του περί «τάξεων» έχουν μια κάποια βαρύτητα, εντούτοις αυτά τα έλεγε τον 19ο αιώνα. «Παλιά», δηλαδή…

Αλλά, όσο κι αν θέλουμε να μη χαλάσουμε αυτή την γιορτή της ταξικής συμφιλίωσης, πώς να μη λάβουμε υπόψη μας κάποιες πολύ πρόσφατες παραδοχές; Πώς, για παράδειγμα, να μην λάβουμε υπόψη μας τον Αμερικανό δισεκατομμυριούχο, τον Ουόρεν Μπάφετ, αυτόν τον μεγαλοκαρχαρία του χρηματιστικού κεφαλαίου, όταν δηλώνει: «Η πάλη των τάξεων υπάρχει και είναι η δική μου που κερδίζει»… Πώς να μην απορήσουμε όταν ο Μπαφετ, αυτός ο μεγιστάνας και μεγαλοτοκογλύφος, δηλώνει – και το δήλωσε με την άνεση μιας τάξης που τον κυνισμό της τον βαφτίζει «φιλαλήθεια» – ότι έκφραση αυτού του «ταξικού πολέμου» που διεξάγεται είναι ότι ο ίδιος πληρώνει λιγότερους φόρους απ’ όσους πληρώνει η γραμματέας του…

Πώς να μην αναρωτηθούμε: Ισχύει ότι ζούμε σε συνθήκες όπου είμαστε «όλοι μαζί»; Ισχύει ότι οι κοινωνικές αντιθέσεις εξέλειπαν και ότι πλέον είναι εφικτό να πάμε «όλοι μαζί»; Ότι θα κερδίσουμε «όλοι μαζί»; Ότι θα βγούμε από την κρίση «όλοι μαζί»; Αλήθεια: Όσα υφιστάμεθα τα προκαλέσαμε «όλοι μαζί», τα υφιστάμεθα «όλοι μαζί», τραπεζίτες και φεσωμένοι, βιομήχανοι και απολυμένοι, εργολάβοι και «απασχολήσιμοι»; Η’ μήπως ισχύει αυτό που λέει ο Μπάφετ: «Ο πόλεμος των τάξεων σήμερα πια μαίνεται παντού, στριφογυρίζει μέσα στα μυαλά των ανθρώπων, που για πρώτη φορά τολμούν να πουν με το όνομά του αυτό που βλέπουν μπροστά τους, στον δρόμο, στο γραφείο, στη δουλειά τους»…

Τι ισχύει, τελικά; Σε έναν κόσμο

  • όπου 740 πολυεθνικές κατέχουν το 80% του παγκόσμιου πλούτου, αλλά πάνω από 50.000 άνθρωποι τη μέρα πεθαίνουν από αιτίες σχετιζόμενες με τη φτώχεια,
  • όπου 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν με ένα δολάριο τη μέρα και την ίδια ώρα μια χούφτα από «Μπάφετ» σπαταλούν ετησίως 50 δισ. δολάρια για να παίζουν… γκολφ,
  • όπου μια οικογένεια στις ΗΠΑ, η οικογένεια Γουόλτον της αλυσίδας πολυκαταστημάτων Walmattκατέχει τόσο πλούτο όσον έχουν αθροιστικά… 100 εκατομμύρια φτωχοί Αμερικανοί,
  • όπου, κατά τον Στίγκλιτς, το 95% των κερδών που παράχθηκαν από το «μοντέλο Ομπάμα» από το 2009 μέχρι το 2012στις ΗΠΑ κατέληξαν στο πλουσιότερο 1% του πληθυσμού, και κατά τον Κρούγκμαν από αυτά τα κέρδη το 60% πήγε στους μεγιστάνες που αποτελούν το μόλις 0,1% του πληθυσμού,
  • όπου στην Ευρώπη των μνημονίων και της λιτότητας, εδώ που οι άνεργοι ξεπερνούν τα 30 εκατομμύρια, οι φτωχοί τα 120 εκατομμύρια, μετρήθηκε ότι 485 δισεκατομμυριούχοι κατέχουν πλούτο άνω τον 2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων,
  • όπου στην Ελλάδα, τόσο επί «ευημερίας», όσο και επί κρίσης, η εισοδηματική απόσταση μεταξύ των «εχόντων» και των πενήτων αυξάνεται κατά 6 και 7 φορές,

τείνουμε να πιστέψουμε ότι, μάλλον, ισχύει αυτό που λέει ο Μπάφετ…

 

Πιστεύουμε, δηλαδή, ότι ο «ταξικός πόλεμος» όχι μόνο δεν έληξε ποτέ, διότι πολύ απλά ουδέποτε «καταργήθηκαν» οι κοινωνικές αντιθέσεις που τον προκαλούν, αλλά ότι αντιθέτως «μαίνεται». Μονομερώς.

 

Πιστεύουμε ότι επειδή δεν έχει «καταργηθεί» η ταξική διαφοροποίηση – και ούτε προβλέπεται να «καταργηθεί» σύντομα – γι’ αυτό και όσοι μιλούν για την «κατάργηση της πάλης των τάξεων» παίρνουν θέση υπέρ του αδίκως επιτιθέμενου και τον διευκολύνουν στη διαιώνιση αυτού του πολέμου.

 

Πιστεύουμε ότι έτσι κάνουν αυτόν τον «πόλεμο» πιο εύκολο για τους θύτες υποβάλλοντας τα θύματα στη φενάκη μιας «συναίνεσης», ενός «διαλόγου», μιας «κοινωνικής ειρήνης» και μιας δήθεν «συναδέλφωσης» του θύτη με το θύμα, που οδηγεί το δεύτερο, το θύμα, να ξεκληρίζεται και να υποφέρει, και όταν υπάρχει ανάκαμψη, και όταν υπάρχει κρίση.

 

Πιστεύουμε ότι όσοι αποκηρύσσουν την «πάλη των τάξεων» ως ερμηνευτικό εργαλείο της κοινωνικής πραγματικότητας, όσοι με την πολιτική τους βαφτίζουν «συναγωνιστές» και βάζουν στο ίδιο «χαράκωμα» και τους καταπιεστές και τους καταπιεσμένους, εμποδίζουν τα θύματα αυτού του πολέμου να ορθώσουν ανάστημα. Τα σπρώχνουν να αποδεχτούν σαν «αμετάκλητο» τον αφανισμό τους ή να συμβιβαστούν με τα ψίχουλα της χαμοζωής τους.

 

Αυτή η πολιτική εξυπηρετεί την πλευρά των «Μπάφετ», αφού, τελικά, τάσσεται υπέρ της διατήρησης αυτού του ακήρυχτου «ταξικού πολέμου» και όχι υπέρ της κατάργησής του.

Δεύτερος λόγος

Ο δεύτερος λόγος που τα σημειώνουμε όλα αυτά είναι γιατί ακούσαμε τον κ.Τσίπρα, στην προχτεσινή συνέλευση του ΣΕΒ, να απευθύνεται στους βιομήχανους, να διεκτραγωδεί την κατάσταση της «διαλυμένης» χώρας και να τους λέει ότι «θα την επανενώσουμε όλοι μαζί και θα την οδηγήσουμε στο ασφαλές και γόνιμο έδαφος της ανασυγκρότησης και της ανάπτυξης»…

Να τονίζει στο ακροατήριο του ΣΕΒ ότι η κυβέρνηση του θα είναι «κυβέρνηση όλων των Ελλήνων» ανεξαρτήτως αν πρόκειται περί Ελλήνων βιομηχάνων ή Ελλήνων ανέργων…

Να επικαλείται την «εθνική ευθύνη» των βιομηχάνων – προφανώς όχι εκείνων που έχουν μεταφέρει τις έδρες των εταιρειών τους στο εξωτερικό – για τους απευθύνει «προσκλητήριο (…) για μια νέα κοινωνική συμφωνία», στο εσωτερικό…

Να εγγυάται μια πολιτική για τους βιομήχανους όπου τα κέρδη τους θα ζυγίζονται σε ένα «δίκαιο πλαίσιο φορολογικών υποχρεώσεων» και όχι μια πολιτική που στον ανειρήνευτο χαρακτήρα της αντίθεσης μεταξύ «καπιταλιστικού κέρδους» και «κοινωνικού οφέλους» παίρνει τη θέση του δεύτερου…

Συμπαθάτε μας (και συγγνώμη κιόλας), αλλά θα επιμείνουμε ότι στο σύστημα που ζούμε υπάρχουν τάξεις. Τάξεις «εχόντων» και τάξεις «μη εχόντων». Ο ΣΕΒ, αντικειμενικά και ανεξαρτήτως προσώπων (με τα οποία δεν έχουμε και τίποτα) ανήκει στην πρώτη τάξη.

Συμπαθάτε μας (και συγγνώμη κιόλας), αλλά ως Αριστερά δεν μπορείς να είσαι και με τους δυο, ακόμα κι αν οι πρώτοι επιδοθούν στην άσκηση της «υγιούς επιχειρηματικότητας», που θα παράγει «υγιή κέρδη», τα οποία, όμως, ποτέ δεν θα πάψουν να προέρχονται από την «υγιή εκμετάλλευση» της υπεραξίας που παράγει η εργατική τάξη.

Συμπαθάτε μας (και συγγνώμη κιόλας), αλλά η Αριστερά που στη θέση της «πάλης των τάξεων» βάζει το… «win – win» των «κοινωνικών διαλόγων» και της «ταξικής συνεργασίας», μπορεί να λέει, να αισθάνεται και να είναι όσο Αριστερά θέλει, όμως – χωρίς να παραγνωρίζουμε τις επαγγελίες της ή να συσκοτίζουμε τις διαφορές της με τον υφιστάμενο κυβερνητικό Αρμαγεδώνα:

Τέτοια Αριστερά – της «κοινωνικής συμφωνίας» ανάμεσα στο κεφάλαιο και τους εργάτες που να είναι ταυτόχρονα και «Αριστερά της ανατροπής», της ρήξης με τις ταξικές διακρίσεις, την ταξική αδικία, της εξόδου απ’ ό,τι γεννά και αναπαράγει τους «ταξικούς πολέμους» εις βάρος ων αδυνάμων, ούτε υπήρξε, ούτε θα υπάρξει ποτέ.

 

 

email: mpog@enikos.gr